W ogrodzie Mirandy

Czekając na rozwinięcie akcji dotrałam do rozczarowującego końca (2009-10-07)

Kasia Zawistowska  Więcej o recenzencie

Spodziewałam się więcej, czytają czekałam na rozwinięcie akcji, na jakieś zwroty akcji... ale tego nie znalazłam. Przeczytałam tylko dlatego, że zawsze czytam do końca. Ale już raczej nie wyciągnę ręki po książki pani Krenz

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czekając na rozwinięcie akcji dotrałam do rozczarowującego końca (2009-10-07)

Kasia Zawistowska  Więcej o recenzencie

Spodziewałam się więcej, czytają czekałam na rozwinięcie akcji, na jakieś zwroty akcji... ale tego nie znalazłam. Przeczytałam tylko dlatego, że zawsze czytam do końca. Ale już raczej nie wyciągnę ręki po książki pani Krenz

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Książka dla nikogo! (2009-05-15)

Anna Adamczuk  Więcej o recenzencie

Książka rozczarowała mnie niesamowicie! Stracone pieniądze. Nie miałam siły ani ochoty doczytać do końca. Książka pretenduje do literatury wysokiej ale w żadnym wypadku nie można jej zaliczyć do tego gatunku. Nie jest też książką przyjemną w lekturze, pozwalającą się zrelaksować. Nuda, nuda, nuda. Pani Krentz nie powinna więcej pisać i rozczarowywać ludzi.

(1 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Taki zwyczajny ogród... (2008-09-20)

gosieńka  Więcej o recenzencie

Przeczytałam. Dałam się zwieść pięknej okładce, z której tchnęło spokojem i nadzieją... Nie można powiedzieć, że jest to typowa literatura dla kobiet, ale nie można tez powiedzieć,że nią nie jest. Moje osobiste wrażenia i odczucia są takie,że autorka miała świetny pomysł. Ale na co najmniej 3 książki. To,co zmieściła w jednej, stworzyło niedosyt. Czasem za szybko, czasem za płytko, a czasem aż nazbyt infantylnie. Miało być o przemianie bohaterki, o rozmyślaniu wspominaniu, a było tego jak na lekarstwo. I jest wiele rzeczy w tej książce niepotrzebnych,j akby na zapełnienie stron. Zbyt dużo chyba pragnęła autorka przekazać i trochę się to wymieszało. Zbyt dużo dygresji, m.in. w postaci wywodów filozoficznych, historycznych, nie pasujących do reszty utworu. Jednym słowem jakieś rozdrażnienie we mnie pozostało.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nudy, nudy i nudy (2008-06-06)

Iwona Janik  Więcej o recenzencie

Będzie krótko, bo wydaje mi się, że szkoda marnować energię na to, aby pisać o czymś marnym. Ale myślę, że dobrze będzie jeśli napiszę kilka słów na temat tej książki, aby ktoś inny zastanowił się głęboko zanim po książkę sięgnie i zacznie czytać, a tym bardziej zastanowi się nad kupnem! Książka Katarzyny Krenz "W ogrodzie Mirandy" jest marna i straszliwie nudna. Nie wiem co w niej było właściwie najnudniejsze, czy to sposób prowadzenia narracji, czy bohaterowie... chyba to i to. Zrobiłam wielki błąd, bo lekturę tę wzięłam ze sobą do szpitala i potem nie chciało mi się jej czytać i nudziłam się w tym szpitalu jak mops. Po każdej przerwie w czytaniu ciężko mi było wrócić do lektury, normalnie musiałam się zmuszać. Nie chciałam czytać, ale, ze wydałam na nią pieniądze, przeczytałam do końca, mając wciąż nadzieje, że akcja się rozwinie. Nic z tego. Nie wiem poco ta książka została napisana i co autorka chciała przekazać czytelnikom. Szkoda papieru. Już dawno tak się nie zawiodłam na żadnej książce.

(3 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mądra (2008-04-21)

Aneta Sandecka Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Przede wszystkim zgłaszam protest przeciwko określaniu tej pozycji mianem literatury kobiecej, ponieważ niestety jest to określenie pejoratywne. W ogrodzie Mirandy wpisuje się bowiem w chlubny trend książek mądrych, uduchowionych, smutnych aczkolwiek krzepiących a przy tym po prostu interesujących. Mam tutaj skojarzenia z Iris Murdoch (jest zresztą ciekawy wątek dotyczący IM w powieści) czy Majgull Axelsson. W świetle masowej zarobkowej emigracji młodych Polaków m. in. na Wyspy Brytyjskie warto pamiętać o tym, do czego autorka nas przekonuje: swoją godność ma się w sobie, niezależnie od tego czy zmywa się podłogi czy pracuje jako wykładowca na prestiżowej uczelni. Jeśli każda współczesna powieść polska byłaby taka jak "W ogrodzie Mirandy", to byłabym bardzo szczęśliwą czytelniczką.

(6 z 8 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To bardzo piękny ogród w stylu angielskim. (2008-04-16)

Tomasz Małkowski  Więcej o recenzencie

Książkę tę przeczytałem z wielką przyjemnością. W jej połowie przypomniała mi się myśl z „Jedwabiu” Baricco: „Wszystkie opowieści mają swoją muzykę. Muzyka tej opowieści jest biała”. Opowiedziana przez autorkę historia też ma swoją muzykę. Słychać w niej cichy, a jednak wyraźny rytm. Od tytułów rozdziałów aż po ich treść – wszędzie rozbrzmiewa ta melodyjna powtarzalność. Jaki jest kolor muzyki „Ogrodu”?, zacząłem się zastanawiać. Błękitny, pomyślałem zrazu. A może raczej zielony? Wreszcie: turkusowy. Dla mnie turkusowy. Mimo że kartki mokre od deszczu, mimo że im dalej, tym zimniej, że angielska szarość i mgła, to jednak turkusowo. Jak w ciepłym morzu, którego fale rytmicznie nas kołyszą. Turkus dobrze się kojarzy. Książka jest ciepła, dobra, napisana pięknym, ciekawym językiem. Pozwala przystanąć, zadumać się. Dojrzewanie Mirandy przekonuje i budzi sympatię. Bohaterowie zdają się ludzcy, nawet gdy zachowują się podle. Można ich zrozumieć. A przynajmniej spróbować zrozumieć. Podobał mi się sposób narracji. Ktoś napisał: malarski (turkusowy?) – dla mnie szeroki, niespieszny, jak długie, staranne pociągnięcia pędzla. Z zawieszaniem opowiadanych historii, odkładaniem ich na później. Jak w życiu, które dawkuje nam znajomość ludzkich losów. Znalazłem w tej książce myśli, które frapowały mnie czy uczyły. Jak ta, „że pozbawiając coś nazwy własnej, można to coś wyprawić do krainy nieistnienia”. No właśnie. Niewiele wiem o Iris Murdoch, więc iluś tropów przecinających „Ogród” pewnie nie odkryłem. Zresztą, osobowość pani I.M. nie rzuciła mnie na kolana. Należę do niezbyt chyba wielkiego grona tych, którzy sądzą, że przyzwoitość nie jest kotwicą talentu, lecz sprzyja twórcom. Za to złościł mnie Sasza. Nie, żebym go nie lubił – ale zupełnie nie podzielam przychylności autorki dla jego uczucia do Mirandy. Jakoś trudno mi wyobrazić sobie szczęśliwą kobietę u jego boku. Ale cóż ja wiem o kobietach? A książka Katarzyny Krenz jest przecież bardzo kobieca, mam wrażenie, że z biegiem stron coraz bardziej. To też było dla mnie ciekawe i odkrywcze – ten świat równoległy do mojego, a przecież tak bardzo inny. Naprawdę warto wejść do ogrodu Mirandy.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo duże rozczarowanie (2008-02-27)

ks  Więcej o recenzencie

Muszę przyznać, że dawno żadna książka mnie tak nie rozczarowała. Spodziewałam się książki o wewnętrznej przemianie, dojrzewaniu. Tymczasem główna bohaterka od początku jest marionetką i pozostaje nią do końca. W świecie wyścigu szczurów jest szczurem, w świecie filozofów jest filozofem. Nie znalazłam nigdzie "prawdziwej" Mirosławy tylko odbicie jej otoczenia. Płynie z prądem i bierze to, co los jej przyniesie, nie próbując nawet zmierzyć się z życiem, z rzeczywistością. Razi mnie zarysowany przez autorkę czarno-biały świat, w którym nie ma nic pomiędzy materią i pieniądzem, a duchem. Po jednej stronie mamy "wielki biznes"(swoją drogą nieco naiwny ten wizerunek) oraz odrobinę tych "twardych dziewczyn ze zmywaka", a po drugiej - świat umysłu, nauki, ducha, w którym pieniądz nie istnieje. Gdyby Miranda zbudowała w tym wszystkim siebie, czerpiąc po trochu z jednego i drugiego, stała by się prawdziwa, żywa. A tak, jak w tytule: wielkie rozczarowanie!

(6 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wspaniała (2008-02-16)

yentl  Więcej o recenzencie

„W ogrodzie Mirandy” brzmi muzyka Claude’a Debussy. To powieść o ludzkich losach nanizanych na nici życia jak poranne krople rosy na pajęczyny. Każda z nich lśni swoim własnym blaskiem, każda ma swój własny wątek, a jednak splatają się w całość i odbijają jedno światło tego samego świata. Ów świat potrafi być szpetny, okrutny, bezwzględny ale też zaskakujący, tajemniczy i pozytywny. Platon i urok angielskich ogrodów, szarość dżdżystych poranków i wszechogarniający spokój uchwyconego momentu, proza życia, które bezpardonowo budzi bohaterkę ze snu o wielkości i zacisze własnego spectrum, poszerzonego o przyjaźnie prawdziwe, a nie tylko interesowne, biznesowe. Powieść Katarzyny Krenz jest o nas – o ludziach, którym przytrafia się życie. Każdy ma swoje przeznaczenie. Ale jak to przeznaczenie się wypełni jest zagadką. I tu czytamy o jednym z aspektów owej zagadki.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Głęboko zapadająca w pamięć, subtelnie piękna - polecam! (2008-02-16)

Urszula Barańska  Więcej o recenzencie

Opowieść dla tych, którzy cenią piękno harmonijnie ułożonych zdań. Od pierwszych słów czuje się, że autorka obdarzona jest poetyckim talentem. Opisy – uczuć, sytuacji czy krajobrazu – urzekają bogactwem językowym i różnorodnością określeń. Do tego akcja rozwijająca się zgrabnie i nie szaleńczo, co w dzisiejszej literaturze nie jest wcale częste, przeplatana wieloma reminiscencjami czasów minionych, wciąga w losy bohaterów od samego początku. Szczypta wielkiej filozofii, która może czasem nużyć, również jest zasadna, aby spiąć w całość kilka wątków (historie ludzi otaczających Mirandę na jej życiowej wyspie). Dla mnie najważniejsze w tej książce jest wielość odcieni ludzkich uczuć, które autorka opisuje bardzo subtelnie. I robi to bez damsko-męskich „dosłowności”, od których roi się we współczesnej polskiej literaturze tworzonej przez kobiety. Wszystkie relacje międzyludzkie, szczególnie te bliskie, tworzące życiowy krąg, rozprzestrzeniają całą historię doświadczeń rodzinnych i kulturowych, które każdy z nas nosi w sobie. „Światy przeplatają się” i o tym mówi ta książka. Powieść ma „otwarte” zakończenie, jest więc szansa na ciąg dalszy… Chciałoby się zaczytać w kontynuacji tak wysmakowanie spisanej historii.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji