Walka o Hiszpanię 1936-1939. Pierwsze starcie totalitaryzmów

co tu dużo mówić-książka pierwsza klasa (2011-04-24)

Bartłomiej Sitz  Więcej o recenzencie

Ktoś kto interesuję się xx wiecznymi konfliktami zbrojnymi,wie jak trudno dostać rzetelna pozycje dotycząća preludium II wojny światowej a mianowicie wojny domowej w Hiszpanii w latach 1936-39.Pozycja Beevora jako jedna z nielicznych na rynku opisuje nie tylko sam konflikt zbrojny ale to co do niego doprowadziło,znakomiicię opisuje atmosaferę jaka panowała w ówczesnej Hiszpanii i relacje w polityce,przedstawia środowsika republikańskie i tych którzy staneli w opozycji do niej.Sama wojna jest opisana w sposob charakterystyczny dla Beevora-mozna niemalże poczuć sie jak żołnierze na froncie,jakbysmy brali udział na żywo w opisywanych wydarzeniach.Jednym słowem jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich pasjonatów historii.POLECAM

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Obszerna i interesująca wieloaspektowa praca (2010-12-05)

Borubar  Więcej o recenzencie

Antony Beevor wykonał ogromną pracę, której efektem jest dzieło ciekawe i kompleksowe. Autor rozpoczyna książkę od przedstawienia krótkiego resume historii Hiszpanii, przybliża czytelnikowi zjawiska, które w końcu doprowadziły do wybuchu wojny domowej. Najbardziej przy tym skupia się, co zrozumiałe, na latach bezpośrednio poprzedzających rok 1936, czyli panowaniu Alfonsa XIII. Narracja w części poświęconej samej wojnie jest jednakże za bardzo przesycona wydarzeniami politycznymi, niewątpliwie ważnymi, ale zbyt przesłaniającymi doniesienia z linii frontu. Ta wada może być dla niektórych zaletą, gdyż ilość stronnictw i rozmaitych sojuszy była w Hiszpanii lat 30. imponująca. Mamy tu bowiem do czynienia z pełnym przekrojem myśli politycznych i społecznych. Spodziewałem się jednak, że czytelnik czytając książkę o wojnie więcej czasu będzie mógł spędzić w okopach, a nie w gabinetach polityków. Zaskoczyło mnie także zdawkowe potraktowanie przez autora obrony Alkazaru w Toledo - bitwa będąca jednym z symboli tej wojny zostaje wspomniana dosłownie w dwóch zdaniach. Generalnie jednak Beevor oddał bardzo dobrze realia konfliktu, przedstawił racje obu stron, pokazał tragizm położenia tych Hiszpanów (oraz Basków - bardzo ciekawy wątek), którym nie odpowiadał ani terror nacjonalistów, ani zamiana kraju w stalinowski kołchoz. W starciu dwóch totalitaryzmów - przytaczając podtytuł książki - nie ma zwycięzców, są tylko przegrani, a wojna domowa jest najstraszliwszą z wojen: tworzy wyrwę w społeczeństwie, głęboką trudno gojącą się ranę, niekiedy wręcz niemożliwą do zabliźnienia za życia pokolenia, które brało w niej udział. Warto sięgnąć po "Walkę...", gdyż książka ta wydatnie przybliża czytelnikom najważniejszy fragment dziejów Hiszpanii w XX wieku, obala pewne stereotypy (nie ma tu czarno - białego podziału na "dobrych" i "złych") i skłania do refleksji nad tragizmem losu jednostki, będącej ofiarą czyichś ambicji czy wizji stworzenia nowego lepszego ładu społecznego przy zastosowaniu przemocy.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

bardzo dobra rzecz (2009-06-02)

Marcin Mleczak  Więcej o recenzencie

Jedna z najlepszych książek historycznych, jakie czytałem ostatnimi czasy. Autor stara się zachować obiektywizm- nie występuje, jako obrońca światłej Republiki, ni zwolennik świętej Krucjaty. Beevor potrafi znakomicie oddać wszystkie aspekty wojny domowej- mamy więc z dobrze zarysowane tło polityczne, ciekawy opis zmagań militarnych, ale także np. omówienie stanowiska artystów i intelektualistów wobec starcia frankistów i republikanów(rzecz o tyle ważna, że o ile I i II Światowa byłyby obecne w świadomości ludzi na całym globie, nawet bez Haszka, Remarque'a, Borowskiego, czy Hellera, to walka o Hiszpanię szybko odeszłaby w mrok niepamięci, gdyby nie Picasso, Hemingway etc.). Ważnym mankamentem publikacji wydaje mi się brak wspomnienia o stosunku Franco do Żydów, w rozdziałach dotyczących II Wojny Światowej- rzecz o tyle istotna, iż nanosi nieco jaśniejsze barwy na portret krwawego Caudillo. Praca brytyjskiego historyka stanowi obowiązkową lekturę dla osób zainteresowanych historią XX wieku.

(5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji