We własnym gronie

We własnym gronie (2011-09-22)

Emilia Stawicka  Więcej o recenzencie

Lato, wyko­pa­li­ska arche­olo­giczne, histo­ria wręcz uno­sząca się w powie­trzu, mło­dzież, waka­cje… Czy jest coś, co mogłoby zabu­rzyć ten jakże raj­ski krajobraz? Owszem — komary ata­ku­jące pod­czas wie­czor­nych przy­jęć, sklepy poło­żone w zbyt dużej odle­gło­ści od schro­ni­ska mło­dzie­żo­wego i… mor­der­stwo. Mord doko­nany na zwie­rzę­ciu i mło­dej dziew­czy­nie, mord doko­nany w trój­na­sób i tajem­ni­czy motyw dzia­ła­nia sprawcy. W związku z tym urlop inspek­tora Knu­tasa nie docho­dzi do skutku — konieczne jest pod­ję­cie kro­ków zmie­rza­ją­cych do schwy­ta­nia mor­dercy i przy­wró­ce­nia rów­no­wagi w (znowu) prze­ra­żo­nym społeczeństwie. Jed­no­cze­śnie oprócz śmierci w kolej­nej, trze­ciej już czę­ści serii kry­mi­na­łów Marii Jung­stedt, poja­wia się cud naro­dzin — nowe życie, owoc miło­ści Johana i Emmy. Jeśli już piszę o Emmie, muszę wspo­mnieć, że dosyć nie­zro­zu­miałe jest dla mnie jej zacho­wa­nie — nadzieją są tutaj jed­nak para­dok­sal­nie tra­giczne oko­licz­no­ści koń­czące powieść, o któ­rych z wia­do­mych powo­dów nie będę pisać. Co inte­re­su­jące, w tej powie­ści Mari Jung­stedt poja­wia się wątek odczuć sprawcy, nawią­zu­jący do tego uka­za­nego w pierw­szej pozy­cji z serii powie­ści kry­mi­nal­nych autorki i odwo­ła­nie do „sił wyż­szych” i wiary, a raczej zacho­wań i dzia­łań o cha­rak­te­rze psy­cho­pa­tycz­nym, co wpro­wa­dza­jąc ele­ment grozy, czyni wątek kolej­nych mor­derstw jesz­cze ciekawszym. Jak już pisa­łam w któ­rymś z wcze­śniej­szych wpi­sów, bar­dzo kry­tycz­nie odno­szę się do wszel­kich ksią­żek okrzy­ki­wa­nych cudow­nymi best­sel­le­rami — tak było — słowo „było” powin­nam być może nawet pod­kre­ślić lub pogru­bić — rów­nież wtedy, gdy się­gnę­łam po pierw­szą powieść autorki opi­sy­wa­nej książki. Z każdą kolejną jej powie­ścią jest teraz nie­stety odwrot­nie — siła „przy­cią­ga­nia” rośnie, a ja nie potra­fię być do końca obiektywna. Chcę tylko wię­cej, wię­cej i więcej… W związku ze swoim coraz głęb­szym uza­leż­nie­niem książ­ko­wym mogę jedy­nie… czy­tać dalej. Książkę mogłam prze­czy­tać dzięki uprzej­mo­ści wydaw­nic­twa Bel­lona.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Feralne lato (2011-05-28)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

Jestem miłośniczką cykli wszelkiego autoramentu. Nie wszystkie mnie zachwycają w równym stopniu, ale w większości przypadków chcę wiedzieć, co spotka bohaterów i kontynuuję czytanie. Podobnie rzecz się ma z cyklem Mari Jungstedt. 3 tom nie jest może arcydziełem literatury, ale to całkiem przyzwoity kryminał. Znowu na Gotlandii trup ściele się gęsto, a nasz stary znajomy inspektor Knutas musi uporać się z dziwnymi śmierciami. No i jak pech to pech - akurat są wakacje, pogoda wprost wymarzona na urlop, plany już poczynione, rodzina czeka, a tu - morderstwo. Knutas nie ma innego wyjścia - musi pracować i znaleźć mordercę, bo jeszcze turyści uciekną , to rynek na Gotlandii się załamie. Żeby oddać sprawiedliwość, muszę tu nadmienić, że nie tylko takimi pobudkami kieruje się policjant - on chce po prostu znaleźć zwyrodnialca, który morduje ludzi w tak makabryczny sposób Bardzo ważny w tym cyklu jest wątek obyczajowy. Pamiętacie z pierwszego tomu nagłą miłość, która połączyła zamężną nauczycielkę Emmę i dziennikarza Johana? Ich losy to drugi z najważniejszych wątków, bo pierwszym jest naturalnie intryga kryminalna. Autorka kontynuuje obserwacje tej pary, która nie ma zbyt różowych widoków na przyszłość. Muszę tu nadmienić, że postać Emmy jest na swój sposób niezwykła - jej spokój i stanowczość mogą zaimponować. Jej nieugiętość wobec męskich żądań i pragnień podziwiam. I więcej nie powiem - jeśli kogoś zaciekawiłam, to się cieszę. Cykl jest naprawdę dobry, więc jeśli ktoś nie bardzo wie, co zabrać ze sobą na wakacje, może wziąć Jungstedt - niezbyt skomplikowana, ale bez schematyczności, sprawnie poprowadzona zagadka plus dobre tło obyczajowe.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji