Wiesława Orlewicz [Digipack]

Wiesława Orlewicz - pochodzi z muzykalnej rodziny. Śpiewa, odkąd pamięta. W gimnazjum (słynna Handlówka!) prof. Tycner zaangażował ją do popularnego chóru. W tym okresie bardzo ważne stały się dla niej piosenki Marty Mirskiej. "Znałam każdą nutkę, każde słowo, nie znając oczywiście wtedy nut. Repertuar radiowy miałam w małym palcu, do tego marzenia, by móc tak śpiewać. Był rok 1953 lub 1954. Rozgłośnia w Poznaniu ogłosiła pierwszy konkurs piosenkarski. Zgłosiłam się. Nie miałam nut, ani akompaniatora - kompletna amatorka! Zaśpiewałam Paryskiego gavroche'a i Aloha-oe. Prof. Witalis Dorożała namówił mnie na naukę śpiewu w szkole muzycznej. Za cichym przyzwoleniem profesorów śpiewałam piosenki w Rozgłośni P. R. w Poznaniu, jednakże musiałam przybrać pseudonim. Z tego okresu pochodzą Laleczki. Nagrałam tę piosenkę, aby nadano ją w koncercie życzeń na urodziny mojej córeczki. Stała się od razu szlagierem, ktoś wydał ją na pocztówce dźwiękowej, która trafiła za granicę i była nadawana przez Radio Wolna Europa. Miałam z tego powodu przechlapane. Po wyjeździe Nataszy Zylskiej zajęłam miejsce w popularnym programie Spotkamy się za rok śpiewając u boku Janusza Gniatkowskiego i Jana Danka.

To Gniady wystąpił z propozycją, bym podjęła współpracę z jego zespołem. Ludzie! Taka gwiazda z propozycją występów na tej samej estradzie! Koncertowaliśmy razem w Polsce, Rumunii i na festiwalu w Budapeszcie. Pierwszy raz śpiewałam tam na słynnym Népstadionie! Były tam największe gwiazdy z demoludów na czele z Orkiestrą Guenthera Gollascha, a i tak Balon, czyli Gniatkowski rozgromił wszystkich. Cóż to był za ryk aplauzu! Ja dostałam wyróżnienie. Po wielu latach dowiedziałam się od żony Danka, że Estrada Wrocławska nie wyraziła zgody na mój angaż (wszyscy liczyli na powrót Zylskiej z Izraela), ale śpiewałam, a zespół płacił mi gażę ze swoich pieniędzy. Wkrótce zespół się rozpadł. Krótko byłam solistką w zespole Zygmunta Wicharego. Polubiłam wtedy Śląsk i ślązaków. Żałuję, że nie zachowały się żadne nagrania z tego okresu. W czasie występów w Belgradzie fiński agent zaoferował mi dobre warunki na występy w Finlandii. Tak powstało Sava's Bar Trio. Tworzyliśmy je wraz z moim przyszłym mężem, Andrzejem Borowskim (organy, śpiew) i Januarym Zaradnym (gitara). Później Januarego zastąpił Jarosław Deckert, następnie Piotr Kuźniak. Później, już jako duet Sava & Andre występowaliśmy w Holandii. Mieliśmy tam ogromne powodzenie. Nastał stan wojenny i wszystko diabli wzięli. Mijały lata. Nastąpiła apoteoza młodości. Zostało mi kilka pięknych fotosów wspaniałej Zofii Nasierowskiej. W tej profesji niezmiernie trudno o prawdziwych przyjaciół, zwłaszcza gdy życiowy termin przydatności pozbawił mnie już kilkoro. Zostało jeszcze troje, którzy w każdej chwili mogą na mnie liczyć i jestem pewna, że tak samo jest w drugą stronę. Mam córkę, troje wnuków, jednego prawnuka, a także 11-letnią sunię, skrzyżowanie dobermana z ratlerkiem, na podzespołach jamnika."
Rozmowę z Wiesławą Orlewicz "uchwycił" Artur Olszar (18.12.2011) C.2011"