Więzy krwi

Spokój Szarej Wody i Więzy krwi (2009-10-07)

jamesk  Więcej o recenzencie

Nie wszystkie opowiadania przypadły mi do gustu. Za to bardzo podoba mi się styl Lidii Kossakowskiej - plastyczny, świetnie oddający klimat i nieprzegadany. A moimi zdecydowanymi faworytami są "Spokój Szarej Wody" i tytułowe "Więzy krwi".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

"Lud Luster" - genialne (2009-04-22)

Sowa Tomasz  Więcej o recenzencie

Z pewną niepewnością wziąłem w ręce opowiadania, będąc po lekturze "Siewcy Wiatru". Na szczęście nie zawiodłem się. Na osiem opowiadań, tylko dwa uważam za słabe: "Diorama" i "Szkarłatna fala", ale to moje osobiste zdanie. Natomiast pozostałe to niepokojące, mistyczne, natchnione pewną niewielką dozą liryzmu opowiadania, w które czytelnik po prostu tonie. Książkę można przeczytać niemal jednym tchem i zakończyć z baaaardzo szerokim uśmiechem na ustach i stwierdzeniem: "było warto". Co do "Zwierciadła" to owa mikro powieść okazała się perłą w całym zbiorze. Jest napisana po mistrzowsku. Ja naprawdę polubiłem tego rudego diabła. Polecam każdemu, gdyż bez względu na gusta na pewno każdy znajdzie tutaj coś dla siebie a po przeczytaniu "Zwierciadła" żadne odbicie w lustrze już nie będzie takie samo...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Perfekcyjny zbiór (2008-09-05)

Adam Góra  Więcej o recenzencie

Kossakowska to perfekcjonistka. Jakiegokolwiek tematu by nie tknęła zamienia go w złoto. A dokładnie w mroczne, wciągające i niezwykle klimatyczne opowiadanie. W zbiorze "Więzy krwi" odnaleźć można pełen wachlarz tematów; od człowieka rozmawiającego ze śmiercią, przez alternatywne światy po drugiej stronie lustra, aż po II wojnę światową. Od mordercy działającego z woli Boga, przez kata, aż po klasykę w stylu Lovecrafta. A każde z tych opowiadań jest perfekcyjnie dopracowane i niezwykle sugestywne. Autorka potrafi stworzyć niesamowity wręcz nastrój w swoich opowiadaniach, co jest największym chyba atutem tego zbioru. Po zakończeniu każdego z tych opowiadań musiałem dać sobie kilka godzin na ochłonięcie po literackich wrażeniach, tak aby z czystym umysłem podejść do kolejnego. Mimo to wizje Kossakowskiej na długo pozostają w głowie i nie tak łatwo o nich zapomnieć. Po raz pierwszy zetknąłem się z autorką, która w krótkiej formie, jaką jest opowiadanie, potrafiłaby zapewnić czytelnikowi taką dawkę emocji i niezapomnianych wrażeń. Gorąco polecam!

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kobieta w wyobraźnią! (2008-05-17)

monisia f  Więcej o recenzencie

Autorka ma wspaniałą wyobraźnię i niebanalne pomysły. Bardzo skutecznie, ale subtelnie buduje atmosferę. "Zwierciadło" ma niesamowity klaustrofobiczny klimat przypominający trochę grę komputerową. Świat tego opowiadania jest jakiś duszny i ciasny, składa się z samych pułapek. I od razu jakoś wiemy, że bohaterowie nie mają żadnych szans i happy endu nie będzie. Najbardziej podobał mi się "Smutek". Tam nastrój z sielskiego spokoju raju przechodzi delikatnie w lekki niepokój, by w końcu pęknąć i potłuc się na drobne kawałki. Likanty i żuwaki widzimy tylko z daleka. A szum trawy przeraża bardziej niż krzyk pośród nocy. Dwa księżyce są jak oczy obserwujące nasze poczynania z góry. Podobać się może "Diorama". Nie razi konwencja sielankowego romansu, bo burzy ją odkrycie, że rzeczywistość zakochanych jest tylko snem. To koma. Opowiadanie "Schizma" jak z życia wzięte. Już teraz handel i zakupy to nasze bożki, które niedługo awansują na bogów. Zabrakło mi tu dystansu i humoru. Temat prowokował do kpiny i śmiechu. O tym, że nic nie jest takie, jakim się z pozoru być wydaje, jest "Spokój Szarej Wody". Mamy tam matkę dzieciobójczynię, dobrego władcę (to dopiero fantastyka!), kata, który nie jest oprawcą, tylko czyni sprawiedliwość i przywraca spokój oraz równowagę i maga - dziwkarza, artystę, bękarta, niepozornego człeczynę, filozofa. Reszta nie przypadła mi do gustu. Takie moje prawo.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jest się czego bać czytając Maję (2008-03-13)

Aneta Gąszcz  Więcej o recenzencie

Dziewięć opowiadań, które dostarczyły mi wiele emocji. "Mucha" - o trudnym rozstaniu, o synku, którego ojciec może już nie zobaczyć. Zastanawiające i dające do myślenia. "Schizma" - kult zakupów podniesiony do religii. Mi się nie podobało, choć wiem, że inni pieją nad tym opowiadaniem... "Hekatomba" - kiedy w Twoim umyśle pojawi się przeciągły zgrzyt i pisk, a wokół siebie poczujesz zapach wanilii i gorzkich migdałów, to znak, że zostałeś wybrany przez Anioła Śmierci do wykonania misji hekatomby. "Diorama" - pamiętam z pobytu w szpitalu dziewczynkę, która leżała w śpiączce. Świat pokazany w opowiadaniu, mógł być takim światem stworzonym specjalnie dla niej. Lepiej mieć nadzieję, że człowiek w śpiączce żyje w lepszym świecie. "Zwierciadło" - moim skromnym zdaniem ta miniopowieść zasługuje na ekranizację. Stworzona od początku do końca. Wartka akcja, bez hollywoodzkiego zakończenia (dla mnie na plus). Lud Luster ze swoimi prawami, mocami i przepychankami, jako inne rozwiązanie świata po drugiej stronie lustra Alicji czy też guzikowych ludzi Koraliny. Bardzo, ale to bardzo mi się podobało! "Smutek" - trochę SF, ale jednak horror. Opowiadanie w stylu Ray'a Bradbury "Ciemnoskórzy byli i złotoocy". Taka przestroga, żeby nie kolonizować do końca niezbadanej planety, bo ona sama umie się nieźle bronić przed intruzami. "Więzy krwi" - to opowiadanie miałam przyjemność czytać w tomiku opowiadań "Demony", ale i tak z przyjemnością przeczytałam je jeszcze raz. "Spokój Szarej Wody" - opowiadanie przeczytane w zbiorze opowiadań "Małodobry" o katach. "Szkarłatna fala" - takie trochę "amerykańskie" to opowiadanie, ale dobrze się czytało. Żołnierz armii amerykańskiej wyrzucony na brzeg wraz z dwoma kolegami, odłączony od wojska. Nakazuje podwładnym iść po pomoc (sam ma przebite żebro). Kiedy odzyskuje siły na tyle, żeby iść, coś się zdarza. Po dżungli i stacjonujących w niej oddziałach wroga roznosi się plotka, iż demon wybija całe oddziały wroga.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Świetne! (2007-07-18)

Hubert Prekurat  Więcej o recenzencie

Kossakowska ma niezwykły dar narracji, opisywania oraz zachęcania czytelnika do dalszej lektury. To wszystko połączone z niecodziennym słownictwem sprawia, że chce się czytać więcej i więcej! Opowiadania zachwycają oryginalnością. Kościół oparty na handlu, Bóg posyłający nastolatka na misję "ku chwale", niezwykła kraina "Dioramy", rzeźbiarz nie z tego wymiaru, kat-mag oraz żołnierz-bożek. Największe wrażenie, według mnie, robi minipowieść "Zwierciadło". Akcja toczy się na pograniczu światów - naszego oraz świata niemalże zza lustra. Wartka akcja i niebanalni bohaterowie to plus całej antologii. Polecam każdemu.

(5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Genialne (2007-06-10)

Joanna Czyz  Więcej o recenzencie

Kossakowska jest chyba najlepszą pisarką fantasy w Polsce. Genialnie dobrane słowa splatają się w niewiarygodnie prawdziwy, choć zarazem wręcz oniryczny obraz. "Więzy krwi" zawierają opowiadania napisane z prawdziwym przemyśleniem, dając wyraz dojrzałości autorki. Tego nie da się zrelacjonować, to trzeba przeczytać. Poezja dla duszy i zarazem brama do transgresji...

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Takie sobie... (2007-04-11)

Krzysztof Pochmara  Więcej o recenzencie

Takie sobie czytadło. Pięknie wydane, nastrojowo opowiedziane takie sobie historie...

(2 z 22 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Doskonała, soczysta proza! (2007-04-10)

Agnieszka Sochoń  Więcej o recenzencie

Przeczytałam jednym tchem. No prawie jednym - po mikropowieści "Zwierciadło" potrzebowałam odpoczynku, bo musiałam ogarnąć zalew emocji i wrażeń. Opowiadania są mroczne, bez szczęśliwych zakończeń w stylu Hollywood, a jednak w głębi duszy czytelnik wie, że inne zakończenie nie wchodzi w grę. Proza Kossakowskiej jest potoczysta, żywa, doskonale wybierająca szczegóły, jak reflektor w mroku. Gdy świat okazuje się nieznośnym miejscem, proza Mai Lidii Kossakowskiej staje się dla mnie azylem. Budzi tęsknoty, emocje, przywołuje nienazwane wspomnienia...

(9 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mroczne opowieści (2007-03-06)

Aleksander Jarosz  Więcej o recenzencie

"Więzy krwi" to zbiór opowiadań powstałych w latach 1999-2005. Oprócz 8 historii ("Mucha", "Więzy krwi", "Hekatomba", "Szkarłatna Fala", "Smutek", "Spokój Szarej Wody", "Diorama", "Schizma"), znajduje się tam również mikropowieść "Zwierciadło". Uprzedzam od razu, że oprócz nastroju niesamowitości opowiadania są dość ciężkie i poważne, bardzo rzadko można się uśmiechnąć. Każdy utwór poprzedzony jest krótkim wstępem, wyjaśniającym historię jego powstania. Maja Lidia Kossakowska po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią nastroju i znakomitą pisarką.

(13 z 13 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji