Wojna Iwana. Armia Czerwona 1939-1945

Historykiem nie każdy może być (2011-10-19)

Przemek -  Więcej o recenzencie

O błędach historycznych nie będę się wypowiadać - zrobili to już inni, bardziej kompetentni. Niestety, nawet opisanie codziennego życia tytułowego, przeciętnego Iwana nie wyszło autorce zbyt dobrze. Jest naprawdę wiele pozycji, których autorzy zasługują na zarobione przez siebie pieniądze - ta do nich nie należy.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Cudo! (2008-03-04)

Subiekt  Więcej o recenzencie

Książkę polecam! Autorka dzięki sprawnej narracji przedstawia życie codzienne szeregowego Armii Czerwonej. Próbuje odpowiedzieć na pytania: jak żyli przeciętni żołnierze, co stało się przyczyną ich brutalności, co jedli, gdzie się załatwiali, jak bardzo ograniczony był ich zasób słów(za Kirstem - "dać chłopu czołg, a rozwali całą wioskę" ). Czyli książka "roztrząsa"(o zgrozo!) problemy i troski i przeciętnego Iwana, i Politruka! Dla mnie to dobrze schłodzone piwo! Iwana w książce widać i czuć. A przytyk, że książka nie opisuje batalii, że się ogranicza i takie tam, jest niezrozumiały. Beletrystyki na temat Kurska itd. jest pod dostatkiem... Nie o to przecież w książce chodzi. A pomyłki, choć zdarzają się, nie wpływają na ocenę, tego co w książce najważniejsze. W tej historii najważniejsza jest jednostka, a nie ile dywizji przerzucono i z jakim numerem na front(choć to też oczywiście jest ważne). Polecam wstęp, pozwala zrozumieć intencje, i trudności, jakie napotyka autor, próbując rozwikłać zagadkę przeciętnego czerwonoarmisty. Polecam!

(3 z 18 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Styk rzeczywistości z książką pani Merridale jest czysto przypadkowy (2007-11-08)

 Więcej o recenzencie

Absolutnie zgadzam się ze zdaniem pana Piotra Wawrzkiewicza. Pani Merridale powołuje się na cztery bite strony bibliografii, a w rzeczywistości prawdopodobnie "fakty historyczne" ściągnęła z sowieckiego kalendarza ściennego circa 1946. A oto garść owych "historycznych" faktów. Sowieci wkraczają do Polski 18-go lipca 1944, ci sami Sowieci zdobywając Gołdap i Allenstein są jednakowoż ciągle w Prusach Wschodnich. Jakież gładkie sczepienie ołówka Stalina z paktem Ribbentrop-Mołotow. Dziesiątki tysięcy niemieckich kobiet jest gwałconych, a Powstanie Warszawskie wywołane przez polskich nacjonalistów pochłania tysiące ofiar i oczywiście Sowieci nie przekraczają Wisły, bo im się linie rozciągnęły. No i oczywiście mrugnięcie okiem w kierunku czytelnika i stwierdzenia typu: takie właśnie były uczucia Litwina w Wilnie i Ukraińca we Lwowie. Bo przecież wszyscy wiemy, że najbardziej ukraińscy Ukraińcy mieszkają we Lwowie a Litwini w Wilnie. Moim zdaniem Pani Merridale kolportuje europejską wersję historii albo po prostu jest sowieckim repatriantem w Wielkiej Brytanii. Nie bardzo mogę się ustosunkować do głównego tematu książki - wojaczki regularnego Iwana, ale mogę przypuszczać, że jest tak samo naciągana jak sowiecka wersja historii.

(36 z 42 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Pozycja zawiera ewidentne błędy (2007-10-13)

Piotr Wawrzkiewicz  Więcej o recenzencie

Pozycja absolutnie nie jest warta swojej ceny. Mówiąc szczerze, jestem mocno nią rozczarowany, a ewidentne błędy jeszcze obniżają moją ocenę. Książka w 3/4 roztrząsa codzienne problemy i troski prostego czerwonoarmisty, praktycznie w ogóle nie koncentrując się na działaniach bojowych. Mało tego autorka bawi się raczej w psychologa próbując wnikać w umysł każdego pojedynczego frontowika, co w efekcie straszliwie nuży, bo opisy takie zajmują nierzadko kilka stron. Gdy jakimś cudem pojawia się dłuższy fragment poświęcony działaniom bojowym, powiedzmy z bitwy kurskiej, to równocześnie autorka wykazuje się rażącą niekompetencją myląc nazewnictwo jednostek Armii Czerwonej, błędnie przypisując im np. miano gwardyjskich (np. w przypadku 1APanc, która miano gwardyjskiej otrzymała 25 kwietnia 1944r., a więc ponad 8 miesięcy po bitwie kurskiej), co zresztą nie jest wcale takie rzadkie u zachodnich pseudohistoryków. Zresztą mylenie nazewnictwa czy nawet numerów związków ACz to pikuś przy twierdzeniu autorki, że Niemcy zajęli Charków w maju 1942r. (str. 170). Fragment ten czytałem kilkakrotnie, ze zdumieniem przecierając oczy, dodatkowo mając na uwadze fakt, że autorka podobno jest zawodowym historykiem, wspieranym przez liczne instytucje naukowe w Wielkiej Brytanii (ich długa lista znajduje się we wstępie). Jednym słowem pozycja bardzo słaba. Szkoda pieniędzy.

(48 z 56 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ponure losy wojny (2007-10-08)

Wojciech Zawiliński  Więcej o recenzencie

Konfrontacja z wyobrażeniami na temat sowieckiego żołnierza, tytułowego Iwana, powala tysiącami szczegółów i historii, nierzadko dopiero po upadku Imperium mogących również mieć właściwe miejsce w opowieściach. Od bliskiej klęski po ostateczne zwycięstwo okupione wielkimi stratami. Od nieprzygotowanej armii miotającej się w fińskiej zimowej pułapce po chaos odwrotu aż po przełomy pod Stalingradem i na łuku kurskim oraz drogę do Berlina i zapomnienie weteranów. Miejscami można wyczuć, że jest to książka tworzona docelowo dla "uniwersalnego" czytelnika. Tym niemniej to akurat cieszy, ponieważ modne ostatnimi "dostosowywanie" stwarzało nierzadko sztuczne wrażenie i rodziło pytania, co niby miało być dla nas niezrozumiałe, że zostało zmienione lub usunięte w polskim wydaniu. Przez nasz kraj bowiem Armia Czerwona idzie jak w 44/45 roku - jak burza. Wobec skali późniejszej wojennej zawieruchy 1939 rok to marginalny, ale uczciwie podsumowany epizod. Wyzwalanie litewskiej ziemi z Wilnem na czele lub sprowadzanie Lwowa do ukraińskiego tła to już jednak zbytnie uproszczenie. Tym niemniej zagotowałem się mocno naprawdę tylko raz, gdy w podsumowaniu zagłady powstania warszawskiego autorka przychyliła się do stwierdzenia, iż Stalin nie był w stanie udzielić mu pomocy. W ten sposób Catherine Merridale dociekliwa w poszukiwaniu prawdy w wyidealizowanych wspomnieniach weteranów oraz przemilczeń w oficjalnych a także utajnionych dokumentach okazuje miejscami swoją słabość. Wszystko na szczęście blednie wobec ogromu całości, bo jak prześledzić losy zbiorowości, z której jedna trzecia zmobilizowanych (8,6 mln - z niektórych roczników 90%) nie doczekała końca wojny a wielu paradoksalnie czekał gorszy los niż napiętnowanych jeńców wojennych. Nie upiększa niczego, nie przemilcza gwałtów i okrucieństw zarówno jednej jak drugiej strony. Przemyślana kompozycja, po której kalendarium przegląda się jak napisy końcowe filmu, które przykuwają uwagę, nie pozwalając opuścić seansu. Drażni pewien zabieg redakcyjny - przypisy autorki są zamieszczone na końcu (o dziwo w odróżnieniu od sporadycznych uwag tłumacza), choć poza suchymi odniesieniami do bibliografii zawierają momentami istotne i ciekawe spostrzeżenia, które wyrwane z kontekstu tracą sens a nikt nie będzie co rusz przerzucał stron. A lektura wciąga jak rzadko, pozwalając zrozumieć zagubienie i częste niezrozumienie charakteru tytułowego Iwana, oddając honor jednostce. Niby pionka historii a przecież człowieka jak każdy z nas. Oskarżanego a tak naprawdę nieprzygotowanego, młodego chłopaka, który nie był niczego sam winien, a jakich tysiące znalazły ostatni spoczynek również w naszym kraju. Rekomendacja społeczności Merlina rozwiewa większość wątpliwości - zasłużony bestseller ostatnich tygodni. Dla pasjonatów historii II Wojny Światowej, wielu duszach wychowanych kiedyś na książeczkach z Żółtym Tygrysem i nie tylko pozycja obowiązkowa.

(16 z 31 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji