Wrota Świtu

Książka przęciętna (2004-09-24)

Michał Nadrajkowski  Więcej o recenzencie

Według mnie książka jest przeciętna i trochę monotonna. Fabuła jest bardzo podobna do części pierwszej. Znowu potężny wróg, który ma ogromną przewagę i mimo to znowu dobro wygrywa. Autor poprawił się trochę w kwestiach technicznych, niestety kosztem fabuły. Koniec części drugiej i tym samym zapowiedź części trzeciej - bardzo ciekawy. Mam nadzieję, że część trzecia będzie łączyła to, co dobre w obu poprzednich. Książkę mimo wszystko oczywiście polecam. Miłego czytania.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Magia Klejnotu w rękach dziecka (2004-06-14)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Autora cyklu „Kroniki Krwi i Kamienia”, już ochrzczono godnym współzawodniczenia w pisarskim świecie z takimi sławami, jak Terry Goodkind czy J. V. Jones. Autorzy jednych z najpopularniejszych cyklów fantasy. Drugi tom jego cyklu, „Wrota Świtu”, przenoszą nas znowu do Eutracji. Krainy magii i potworów, do której powrócili też po wojnie z Sabatem Wybrańcy. Oraz ich przyjaciele. Tristan i Shailiha, mogą być z siebie dumni. Wygrali i okazali się godni proroctwa. Ale za jaką cenę? Okazuje się, że cena, którą ponieśli, zmieniła ich obydwoje. Uzbroiła w wyrzuty sumienia, które jeszcze podsycają „życzliwi”. Ale Tristan i bez tego nie może sobie wybaczyć, że zabił ojca. Musiał? Nie miał innego wyjścia, a jednak... Teraz oskarżony przez lud o morderstwo, nadal czuje, że zło krąży w pobliżu. Ale jednak stara się żyć. Z bólem, który na zawsze po nim pozostanie, ze wspomnieniem umierającego syna. Ale jednocześnie cieszy go powracająca do zdrowia siostra i malutka siostrzenica. Gdy Wigg zrozumie, że proroctwo ma drugie dno, a moc Klejnotu maleje, najgorsze obrazy staną się rzeczywistością. Na wszystko ma odpowiedź „Kodeks”, który przywoła mroczny obraz dziecięcia i stworów o rozjarzonych oczach. Tylko czy to Morgana, córka Shailihy jest tym dzieckiem, czy też ci, którzy byli umarli, powstali? Pozostaje im czekać, ponieważ zło rzeczywiście zbiera siły. Ciało dziecka pragnie zemsty, a Ragnar, Łowca Krwi, rośnie w siłę, pod jego bacznym okiem. Komu zaufać? Czy wychudzona społeczność czarodziei i konsulów Reduty, stanie po stronie Wybrańca? Okazuje się, że walka się jeszcze nie skończyła, ale niewielu ma tego świadomość. Bo: „Tak wiele wydarzyło się w jego życiu, a tak mało zostało wyjaśnione.” Książka nie odbiega nastrojowością od tomu pierwszego, „Piąta czarownica”. Wprost przeciwnie, dopracowana, wzbogacona, nasycona wyrazistymi rysami psychologicznymi, porywa. Niestety nie wszystkich. Ci, którzy znają fantasy, w szczególności takie, jak tworzone przez wspomnianych wyżej autorów, którym nieobce są techniki magii, odnajdą tutaj to, co już znają. Dobrze nakreślone tło, przygodę, ale nie porwie ich nowość. Książka wzbudzi tęsknotę za nową magią, która nie rozbija się o szczegóły, która zaskakuje tajemnicą. Niestety w tej powieści tego nie odnalazłam. Ale to nie znaczy, że nie znajdą inni.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji