Wszystkie marzenia świata

"Twoje najpiękniejsze zwycięstwo i zarazem największe wyzwanie to wolność (...). Możesz tak długo patrzeć w przepaść, aż w końcu w nią wpadniesz, a możesz też pozwolić zatriumfować życiu. Ale musisz wybrać sama." (2012-05-07)

vanya  Więcej o recenzencie

Nie licząc kilku nużących fragmentów czytało się ją troszkę gorzej niż pierwszą część, która wg mnie jest lepiej skonstruowana. Dużo decyzji, zachowań jest dla mnie niezrozumiałych, ale biorąc pod uwagę tragizm wojny nie powinny one zaskoczyć czytelnika, wręcz przeciwnie - dają do myślenia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Opowieść o wielkiej miłości, która wzrusza i łapie za serce oraz panorama wydarzeń Europy w XX wieku i obraz ludzkich pragnień, lęków, nadziei czy wewnętrznej siły. Polecam! (2011-08-22)

kasandra85 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Opinia dotyczy książki "Biała wilczyca" i jej kontynuacji "Wszystkie marzenia świata". Od czego tu zacząć? Obie części przeczytałam w weekend, więc trudno mi poskładać myśli w sensowną całość z racji silnych emocji jakie te książki we mnie wywołały. Przenosimy się do 1917 roku. Ksenia Fiodorowna to piętnastoletnia, bardzo ładna córka rosyjskiego generała, która zawsze miała wszystko czego pragnęła. Wychowywana w miłości i w otoczeniu piękna, już niedługo przekona się, że życie to nie tylko beztroska zabawa, ale znacznie trudniejsze zadanie. Sytuacja w kraju jest burzliwa i bardzo napięta. W końcu komuniści dochodzą do władzy w Rosji i wybucha powstanie. Niektórzy bliscy bohaterki umierają a dobrze znany jej świat właśnie legł w gruzach. Ksenia w jednej chwili musi wydorośleć i zadecydować co dalej robić ze swoim życiem. Postanawia uciec do Paryża, gdzie poznaje Niemca Maxa Von Passau. To spotkanie zapoczątkuje nietypowy związek, który z całą pewnością do łatwych i bezbolesnych nie będzie należeć. W drugiej części „Wszystkie marzenia świata” poznamy dalsze losy bohaterów i ich zmagania z trudną rzeczywistością. Przyjrzymy się dokładniej perypetiom innych bohaterów, kolejnego pokolenia i jeszcze mocniej odczujemy piętno jakie na nich odcisnęła wojna. Jestem oczarowana twórczością pisarki. Książki mimo, że o miłości, to jednak zupełnie oryginalne i nietypowe. Autorce udało się odejść od schematycznego przedstawienia postaci czy relacji jaka ich łączyła. Miłość piękna, niezwykle głęboka, intrygująca, ale też i nierozłącznie związana z cierpieniem i wewnętrznym bólem. Za ten powiew świeżości i świetny zmysł obserwacji ludzkich dramatów wielki plus. Bohaterowie są bardzo starannie nakreśleni, z wnikliwym i trafnym zaznaczeniem ich wewnętrznych pragnień, uczuć i obaw. Wręcz z psychologiczną zaciętością będą ukazane targające nimi emocje, dramaty i niełatwy los. Do tego język zdecydowanie żywy, plastyczny i łatwy w odbiorze wraz z cudowną fabułą sprawił, że książkę czyta się z zapartym tchem. Tło historyczne jest dobrze nakreślone i co bardzo ważne nie męczy szczegółami czy nieistotnymi faktami. Zobaczymy jak poszczególni ludzi, z różnych krajów i o odmiennych poglądach postrzegali wojnę oraz jakie konsekwencje ona niosła. Obraz rodzącego się hitleryzmu widziany oczami „dobrego” Niemca był po prostu po mistrzowsku ukazany. Niesamowity klimat tamtego okresu został przez autorkę naprawdę wiernie oddany. Na dodatek świetnie odwzorowała ona ówczesną sytuację z wszelkimi zagrożeniami, obawami i zachowaniem różnych ludzi. Piękna opowieść o skomplikowanej miłości wciągnęła mnie bez reszty. Historia dwójki bliskich sobie osób na tle konfliktów politycznych i gospodarczych, widmo wojny, szerzący się nazizm, dramat tysięcy ludzi i … oni w środku tej zawieruchy. „Biała wilczyca” i jej kontynuacja „Wszystkie marzenia świata” to wielopłaszczyznowe książki, które wprost urzekają i wzbudzają rozliczne, silne emocje i refleksje. Przedstawiona opowieść o wielkiej miłości wzrusza i łapie za serce, ale oprócz nieszablonowego romansu mamy tu także przedstawioną panoramę wydarzeń Europy w XX wieku czy obraz ludzkich pragnień, lęków, rodzącej się nadziei czy wewnętrznej siły. Polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

bardzo polecam (2011-03-02)

Piea  Więcej o recenzencie

Piękna kontynuacja dalszych losów bohaterów "Białej Wilczycy". Część II-ga wciągnęła mnie na dobre- nie chcę broń boże- zdradzać treści książki - ale napiszę tylko, że akcja jest jeszcze ciekawsza jak w częśći I. To piękna powieść, pięknie napisana... o ciekwych, choć nie łatwych losach ludzi na tle bardzo trudnego okresu w historii najnowszej. Bardzo polecam

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Rewelacyjna! Wzruszenia gwarantowane (2011-02-13)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

Już z mojej oceny można wyciągnąć wniosek - jestem absolutnie zachwycona książką. Dalsze losy rosyjskiej arystokratki Kseni Ossoliny i niemieckiego fotografa Maksa von Passau rozwijają się wcale nie tak, jakbyśmy sobie tego życzyli. To jest ten moment w cyklach o ulubionych bohaterach, którego ja najbardziej nie lubię. Podobnie było z Tatianą i Aleksandrem w Letnim Ogrodzie (ostatni 3 tom). Zżymałam się i tutaj. Bo wyobraźcie sobie dwoje kochających się ludzi rozdzielonych przez różne koleje losów. A że żyli w niezwykłych czasach, to czytelnik trzyma kciuki, żeby przeżyli, żeby im się udało, żeby się odnaleźli na koniec i żeby w końcu mogli odpocząć i żeby byli szczęśliwi i mogli spokojnie razem dalej żyć. Czyż nie jest tak? Ja tak miałam, gdy czytałam np. Obcą. Te emocje, to sekundowanie bohaterom, ten strach, żeby ich już nic nie rozdzieliło... Też boicie się o swoich bohaterów? No i tutaj mamy zabieg doprowadzający do szału, ale nie napiszę o nim. Bo za dużo bym zdradziła, ale emocje były. Widać, jak piszę bezpośrednio po lekturze. Ale nie tylko Ksenia i Maks byli ważni. Wszak powieść jest wielowątkowa i przedstawia szerokie spektrum ludzkich losów z różnych środowisk - wysiedleni Niemcy z Prus Wschodnich, którzy przeżyli gehennę podczas wkroczenia Armii Czerwonej - to, co oni przeżyli, jest również koszmarem. Oblężony przez Sowietów Berlin, rozterki dzieci nazistów w osobie Axela - jakie dziedzictwo pozostawił mu ojciec? Sam Kurt - ten nazista, który przejął sklep Sary Lindner - z jaką twarzą stanie przed synem? Naprawdę, wspaniała powieść. To jest jedna z tych książek, którą zamyka się z zachwytem, chciałoby się przekazać swoje emocje i nie można znaleźć słów. Troszeczkę przypominała mi Wichry Wojny, ten serial, który kiedyś leciał w TV, ale tylko klimatem. Nie pamiętam tamtych bohaterów. Może jest troszeczkę ckliwa. Troszeczkę. Nawet na koniec sobie popłakałam, czytając o Nataszy, córce Kseni. Ale czy to jest dziwne, gdy tyle uczuć się przez człowieka przewali? Nie będę nikogo zachęcała do przeczytania. To jest książka, do której nie trzeba zachęcać. Albo się ją pokocha, albo nie. Można wszystko wykpić. Znaleźć i wytknąć wady. Zawsze można. Ale ja tak nie lubię. Ja pokochałam. Co widać po mojej mocno egzaltowanej ocenie. I nie wstydzę się do tej egzaltacji przyznać.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji