Wszystko, co ważne

polecam, dobra pozycja (2011-08-13)

róża  Więcej o recenzencie

pozycja wartościowa i warto przeczytac

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wspaniała lektura (2011-03-20)

charlotte12  Więcej o recenzencie

Szukałam książki, która poruszyłaby mnie do głębi. Szukałam wrażeń i poruszenia wnętrza. Czy to właśnie znalazłam? Akcja książki dzieje się w końcach lat 90. XX wieku lub na początku wieku XXI – nie da się tego dokładnie określić, gdyż fabuła skupia się na przeżyciach bohaterów. Najważniejsze dwie postacie to Jennifer – samobójczyni (tylko próbująca…) i jej babcia Gabby, którą od razu pokochałam za jej dobroć i siłę życia, nie godzenie się z losem, a stawianie mu czoła. Jennifer jest młodą i zagubioną kobietą, wiele razy skrzywdzoną przez życie. Traci ona chęć do czegokolwiek i podejmuje próbę odebrania sobie życia. Na szczęście nie udaje jej się to. W szpitalu stawiają jej ultimatum: babcia albo ośrodek „dla czubków”. Chcąc zachować choćby pozory normalnego życia, wybiera mieszkanie ze staruszką. Ta z kolei próbuje przekazać jej swoje siły życiowe, rady i spostrzeżenia. Nie jeden raz zaśmiałam się przy tej książce, nie jeden raz zapłakałam. Spotykamy się tutaj z rzadkim tematem Holocaustu. Jest on trudny i omijany przez autorów, którzy pragną stworzyć lekką lekturę, niezbyt przytłaczającą. W tym przypadku Jan Goldstein tak zgrabnie wplótł to w fabułę, że nie dość, iż przybliża nam realia tamtych czasów, to na dodatek przydaje na wartości lekturze i tak już wspaniałej. Czy można chcieć czegoś więcej? Nie do końca, ale to i tak nie wystarczyło pisarzowi. Dał mi kolejne powody do zachwytu – piękne motywy, niespodziewane wydarzenia. Ta książka trafia prosto do serca! Już dawno nic mnie tak nie poruszyło. Choć nie brak smutnych momentów, to ta pozycja nie przytłacza. Wręcz przeciwnie, daje nam do myślenia, pokazuje, jak wielu rzeczy nie doceniamy, a czego nie mają inni. Jak ważne jest życie, jakim wielkim jest darem, którym czasem tak bardzo pogardzamy. Polecam tą lekturę każdemu bez wyjątku, młodemu czy starszemu, kobiecie czy mężczyźnie, ponieważ ciężko natrafić na podobną. Ta książka ma wielką wartość zawartą w zdaniach i kartach, która może zmienić nasze postrzeganie świata, a nawet życie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wszystko co ważn czyli miłość (2007-08-08)

Elżbieta Naskrent  Więcej o recenzencie

Bardzo poruszająca opowieść młodej dziewczyny o relacjach z babcią. Babcia, anioł stróż młodej bohaterki, pozwala jej odnaleźć zgubiony sens życia. Sama jednak głęboko roztrząsa wspomnienia drugiej wojny światowej. Książka doskonale podnosząca na duchu i pozwalająca wierzyć w dobro i chęć istnienia "mimo wszystko".

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wzruszająca, a jednocześnie pełna nadziei i optymizmu historia (2007-05-17)

Małgorzata D  Więcej o recenzencie

Powieść Jana Goldsteina "Wszystko, co ważne" to wzruszająca, a jednocześnie pełna nadziei i optymizmu historia dwóch kobiet, które toczą między sobą batalię o życie. Pierwsza już wie, że poza nim, nie ma nic ważniejszego, druga - dwa pokolenia młodsza - neguje jego wartość i wybiera niebyt. Gabby - ocalona z zagłady Żydówka - walczy więc ze swoją wnuczką Jennifer, a metody, które stosuje, dalekie są od terapii rodem z modnych amerykańskich psychoanalitycznych gabinetów. W wędrówce po codzienności uczy swą wnuczkę dotykać i smakować życie, daje poczucie wolności, którą jej zabrano, gdy ukrywała się po aryjskiej stronie. Przywraca wiarę w ludzi i sens istnienia, a przede wszystkim pokazuje, że dobrze widzi się tylko sercem. Wystarczy tylko je otworzyć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Refleksyjnie (2007-03-21)

vrediana  Więcej o recenzencie

To nie tak miało być. To miała być lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze książka na 2 godziny spokojnego czytania, odprężenia. Trochę była, ale tylko trochę. Bo co my tu mamy? Jennifer - młoda dziewczyna. Jej matka, z którą była mocno związana, od 5 lat nie żyje. Ojciec sprawił sobie nową żonę - żywą reklamę aerobiku - i nową córkę, paromiesięczną Brianę. Filip, partner Jennifer, odszedł od niej w typowy dla wielu mężczyzn sposób: "Kocham cię, ale nie możemy być razem", tak po prostu i już. Wszelkie więzy rodzinne rozluźnione, żadnej bliskości, zaufania, zainteresowania drugim człowiekiem w rodzinie, żadnego oparcia, poczucia więzi. Jennifer zostaje zupełnie sama. Czy to dziwne, zważając na okoliczniści, że usiłuje się zabić? "Samobójstwo nie dowodzi zaćmienia, ale przeciwnie, jasności umysłu" - to prawda. Kiedy w rodzinie dzieje się źle, na ogół jeden z członków rodziny znosi to gorzej niż pozostali. I manifestuje to jakimś specjalnym zachowaniem. Często najbardziej odbija się to na dzieciach, które stają się krnąbrne, nie chcą się uczyć, czasami posuwają się do autoagresji. Rodzice, widząc, co się dzieje, posyłają "niedobre" dziecko do psychologa, zapominając, że zachowanie ich pociechy to zdrowa reakcja na chore warunki w rodzinie. Taki ktoś nazywany jest w psychologii delegatem rodziny do leczenia. W tej rodzinie tym kimś była Jennifer. Dobry tatuś dzwoni na pomoc do Gabby, swojej teściowej a babci Jennifer. Gabby, sama będąca u schyłku swojego życia, zabiera wnuczkę z kliniki psychiatrycznej do siebie, mimo protestów ojca, który nie myśli o dobru swojej córki, tylko o kłopocie, którego jak najszybciej trzeba się pozbyć. Dopiero wtedy zaczyna się najważniejsza część książki. Zdziwiło mnie trochę, że ta wspaniała babcia, która ryzykowała własnym zdrowiem i życiem, żeby przylecieć po wnuczkę do kliniki, a potem z poświęceniem się Jen opiekowała, przez 5 lat od śmierci swojej córki nie interesowała się Jen ani nie kontaktowała się z nią. 5 lat rozłąki, ciszy między nimi, zdaje się teraz nie mieć znaczenia. Gabby cierpliwie znosi oko kamery, za którym Jen się chowa, żeby "zobaczyć prawdziwy świat". Nie zraża się odrzuceniem, apatią wnuczki, w końcu jej buntem. Książka napisana jest prostym, potocznym językiem, bez patosu, ale refleksyjnie. Dużo w niej emocji - takich i do przeżycia, i do przemyślenia. Goldstein wzrusza i czytelnik jest tego świadom, ale nic nie może na to poradzić. "Wszystko, co ważne" to książka lekka, łatwa i przyjemna, ale na pewno nie do bezmyślnego czytania.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Uwierzyć, że wszystko, co ważne, jest jeszcze przed nami (2007-03-19)

Staszek .  Więcej o recenzencie

Gorąco zachęcam do przeczytania książki Jana Goldsteina „Wszystko, co ważne”. Jest to urocza, tchnąca optymizmem opowieść, szczególnie godna polecenia tym, którym się wydaje, że nie mają po co żyć. Tak jak bohaterce tej książki, Jennifer, młodej Amerykance, która niczego dobrego już od życia nie oczekuje. Dopiero spotkanie z babką, która o prawo do życia musiała walczyć, przywraca jej wiarę i nadzieję. Jest to też opowieść o sile miłości i o tym, że naprawdę ważne jest to, co uda nam się zrobić dla drugiego człowieka. Książkę czyta się lekko, jednym tchem, trochę jak bajkę dla dorosłych. I mimo że w życiu nie każda historia kończy się happy endem, takie książki pomagają nam zapomnieć o kłopotach i uwierzyć, że wszystko, co ważne, jest jeszcze przed nami.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wciągająca! (2007-03-13)

Joanna Brodło  Więcej o recenzencie

Po trudnych zdarzeniach życiowych młoda Jennifer błądzi i próbuje odebrać sobie życie. Trafia pod opiekę Babci(Gabby), która chce za wszelką cenę pomóc wnuczce... Czy uda się jej to za pomocą rzucania końskim łajnem;)? Mądra i zabawna opowieść o wartości życia!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Pouczająca i z humorem (2007-03-12)

Aleksandra Kaszuba  Więcej o recenzencie

Ciepła opowieść o dwóch kobietach i ich walce o „życie”. Niby dzieli je wszystko, babcia i wnuczka, jedna dziecko holokaustu, druga zepsutej Ameryki… Ale połączyło je jedno – życie. Babcia przeżyła holokaust, jednocześnie, tracąc całą swoją rodzinę – w jednej chwili splotło się szczęście z olbrzymia tragedią. Pełna energii i optymizmu pomimo swego podeszłego wieku. Wnuczka – myśli że w życiu nie spotka jej już nic dobrego, jej dorastanie to czas od tragedii do tragedii, z małymi chwilami szczęścia. Zatopiona w pesymizmie, bez nadziei na lepsze życie egoistycznie postanawia zakończyć je zakończyć. I znowu jak w przypadku babci szczęście w nieszczęściu – została odratowana. Ale czy potrafi docenić ten dar życia?? Czy zdoła nauczyć się być szczęśliwą?? Misji tej podejmuje się babcia…. Ale czy zdąży, czy zdoła znaleźć sposób na przywrócenie wiary młodej kobiecie?? Wzruszająca, pouczająca, ale i z dawką humoru.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Daje nadzieję na lepsze jutro (2007-03-09)

aleusha *  Więcej o recenzencie

Podnosząca na duchu opowieść, ucząca szanować życie i czerpać z niego pełnymi garściami. Po brzegi wypełniona ciepłem i miłością. Ukazuje więź, jaka może połączyć dwie osoby z krańcowo różnych pokoleń. Przy tym nie pozwala zapomnieć o historycznie ważnych wydarzeniach. Jednocześnie uczy, wzrusza, bawi. Polecam osobom "zagubionym" w świecie - ta książka pomaga odzyskać nadzieję, napawa optymizmem.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czytadełko (2007-03-08)

Anita Sosinka  Więcej o recenzencie

Jedna z pierwszych powieści w serii łódzkiego wydawnictwa Galaktyka, tworzonej ku pokrzepieniu serc i ukojeniu dusz. W scenerii jesiennego Nowego Jorku rozgrywa sie powieść o szukaniu sensu w beznadziei, urodzie życia i świata (często pojmowanej bardzo dosłownie). O tym, że mimo wszystko warto żyć. Dwie kobiety stojące na przeciwległych krańcach linii życia. Dwa ciągi tragicznych wydarzeń, które każda z nich ma za sobą i dwa sposoby radzenia sobie z nimi. Babka po doświadczeniach Holocaustu, kochająca życie w najmniejszych nawet jego aspektach i wnuczka - zrezygnowana, po desperackiej próbie samobójczej, niepotrafiąca odnaleźć sensu w dalszym istnieniu. Konstrukcja powieści oparta została na konfrontacji tych dwóch postaw. Opowiada o pełnej oddania walce, jaką babcia toczy o życie swojej ukochanej krewnej. Autor w prosty sposób pisze o trudnych sprawach. Powieść powinna się spodobać miłośnikom prozy Whartona, Coelho czy Schmitta.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji