Wyspa mojej siostry

Świetna :) (2012-03-04)

Marta Trzcińska  Więcej o recenzencie

Lubię książki, które wywołują u mnie emocje. Takie, po przeczytaniu których muszę poukładać myśli, ochłonąć. Książki, które będą mi towarzyszyć przez kolejnych kilka dni i wyryją choć niewielki ślad w mojej pamięci już na zawsze. Taka właśnie jest ta książka. Opowiadanie o ogromnej miłości i bezgranicznej akceptacji. To historia dziewczynki i jej niepełnosprawnej starszej siostry.Ta książka jest niesamowita. Autorka w prosty i spokojny sposób przedstawia nam świat widziany oczami chorego dziecka, oraz to jak na niego patrzą jego bliscy. To pełne ciepła i miłości opowiadanie otwiera nam oczy, na rzeczy których staramy się nie dostrzegać. Porusza bardzo trudny i jednocześnie ważny temat. Tłumaczy niektóre zagadnienia oraz uczy tolerancji, zrozumienia i akceptacji. Książka jest bardzo wzruszająca. Przeczytałam ją jednym tchem i jestem pod ogromnym wrażeniem.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Uśmiech dla "innych" (2011-06-12)

zaczytana  Więcej o recenzencie

Z całą pewnością ta pozycja to wyspa pośród morza książek. Wyspa piękna, ale i tajemnicza. Opowieść o inności, niepełnosprawności, o murach, których głową nie przebijesz… Poruszające wspomnienia siostry upośledzonej dziewczynki, które odsłaniają nie tylko nieznaną większości z nas codzienność tych „innych”, ale także demaskują nas jako tych „normalnych”. Demaskują mity, stereotypy, strach, ignorancję. Bo właśnie tyle, my jako społeczeństwo oferujemy najczęściej tym „innym”. To także opowieść o miłości – prawdziwej, bezinteresownej, bezgranicznej. Miłości siostrzanej i ojcowskiej. Miłości, jaką nawzajem obdarzają się rodzic, córka i ta, która choć żyje z nimi, to wciąż ukrywa się na własnej wyspie – starsza córka z zespołem Downa. To książka dla każdego. Nagrodzona (jakże słusznie!) jako książka dla młodzieży, ale z pewnością także dorosłym czytelnikom podaruje niezwykłe chwile. Chwile zatrzymania, zamyślenia, może chwileczkę na łzę w oku, ale także chwile uśmiechu. Uśmiechu, który być może spróbujemy podarować tym „innym” spotykanym na co dzień.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wzruszająca (2011-06-07)

Be El Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Przeczytałam kolejną książkę nagrodzoną w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Spośród nich to druga pozycja poruszająca problem niepełnosprawności. Takie było zresztą zamierzenie tego konkursu – przekazywanie ważnych treści, niesienie przesłania szacunku wobec dziecka. To opowieść o dwóch siostrach Myśce – tej normalnej – powiem okrutnie, jak przyjęło się mówić przez większość naszego społeczeństwa i Pippi – tej innej, gorszej. Pewnie, że wielu się zżyma czytając te słowa. Obserwując jednak stosunek wielu do niepełnosprawności, tak niestety jest: podział na lepszych i gorszych jest widoczny również w książce Katarzyny Ryrych. Trzyosobowa rodzina w składzie: samotny Tata i dwie córy na co dzień – owszem spotykają się z życzliwością niektórych osób, ale często walą jednak głową o mur różnych przeszkód – niechęci jawnej lub ukrytej, agresji, głupoty, nadmiernej fantazji niektórych dorosłych. Mur niestety nie do przebicia. Ta książka to swego rodzaju lustro, w którym niejeden z nas znajdzie swoje odbicie. Dla mnie najważniejszym był wgląd w życie rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym – ileż tam było miłości, przyjaźni, ciepła, wrażliwości. Choć z drugiej strony i tu pojawiają się kolejne poważne problemy – jak zaborczość Pippi w stosunku do ojca i Myśki. Ojciec nie jest w stanie ułożyć sobie życia na nowo, a kandydatom Myśki na sympatię nabijane są przez silną Pippi guzy. Przychodzi moment, kiedy trzeba podjąć bardzo ważne decyzje, kiedy pewnych spraw nie da się przesunąć na plan dalszy. Trzeba dokonać trudnych wyborów. Bolesnych. Kiedy odłożyłam tę książkę długo leżałam w ciemnym pokoju i gapiłam się w niewidoczny sufit. Słyszałam cichutkie pochrapywania swoich dzieci. W głowie przerabiałam treść tej książki na nowo. Często myślami do niej powracam. To bardzo ważny głos w dyskusji na temat niepełnosprawności a dla mnie … moje prywatne Grand Prix Konkursu. Mimo, że jest przeznaczona dla kategorii wiekowej 10 – 14 lat polecam ją z całego serca rodzicom, wszystkim. To mądra i piękna książka. Bardzo wzruszająca…

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji