Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji

Recenzja-www.latarnik.pl

Maja Wolny  Więcej o recenzencie

Czym jest autoprezentacja? Sztuczką służącą do hipnotyzowania innych, wrodzoną zdolnością czy może zbiorem regułek do wyuczenia, które należałoby wszystkim od dzieciństwa tłuc do głowy?

Mark Leary, autor książki Wywieranie wrażenia na innych, na to podstawowe pytanie wprost nie odpowiada. Być może dlatego, że jest fenomenem autoprezentacji po prostu urzeczony. Widzi go wszędzie: zarówno w grymasie szypansa, jak i w uśmiechu Hilary Clinton.

Autor zaczyna swoje rozważania od - wydawałoby się - banalnego założenia: na zachowanie jednostki w dużym stopniu wpływa jej pragnienie, by otoczenie postrzegało ją w określony sposób. Każda interakcja wywołuje więc kompleks zachowań autoprezentacyjnych. Gdy gwiazda filmowa lat pięćdziesiątych - pisze Leary - policzkowała natrętnego amanta z wrzaskiem: "Nie jestem kobietą takiego pokroju", to również - chcąc nie chcąc - krzesała autoprezentacyjną iskierkę. Dzisiaj, kiedy specjaliści zdążyli już stworzyć odpowiednią terminologię, wiemy, że aktorka stosowała technikę repudiacyjną - czyli prezentację przez zaprzeczenie.

Za pomocą książki Wywieranie wrażenia na innych czytelnik poznaje również inne, bardziej subtelne sposoby manipulowania drugim człowiekiem. Nie znaczy to, że się owe niebezpieczne umiejętności od razu posiądzie. Można najwyżej odnaleźć pewne inspirujące tropy. Sporo ciekawych informacji zawierają zwłaszcza wyróżnione graficznie ramki. Te osobne, luźno powiązane z całością fragmenty tekstu, to najczęściej przykłady z życia sławnych ludzi. Oczywiście tych, którzy w ważnym momencie swojego życia zadali sobie pytanie: jak zmienić swój wizerunek? Dodajmy, że w grach z autoprezentacją zwykle chodzi o zmiany niestałe, chilowe - na przykład na czas kampanii wyborczej czy koalicyjnego kryzysu. O tym, jak cenne są podobne metamorfozy wiedzą dobrze politycy wszystkich krajów oraz ich doradcy, którzy być może książkę Leary'go kupią. Nie sądzę jednak, by wiele skorzystali. Pod wieloma względami lepszą lekturą dla ludzi władzy są choćby Żywoty sławnych mężów Plutarcha.

Wywieranie wrażenia na innych to raczej dzieło dla studentów socjologii. Wiele w nim teorii, metod, eksperymentów i ich zaskakujących wyników. Naprawdę imponująco wygląda bibliografia, która liczy ponad 20 stron. Mimo tych pozorów gruntowności, książka wydaje się w wielu miejscach niedopracowana. Daleko jej do wznowionej niedawno przez to samo wydawnictwo, w tej samej szacie graficznej, słynnej pracy Roberta Cialdiniego (Wywieranie wpływu na ludzi). Leary ślizga się po cytatach, atakuje problem z wielu stron, ale nigdzie się nie zagłębia. Zszywana i kompilowana całość pozostawia uczucie niedosytu. Luki w wykładzie zapełnia afirmacyjny, kumpelski styl autora, do którego amerykańscy psychologowie społeczni zdążyli nas już przyzwyczaić. "A gdybyśmy tak się spotkali - pyta Leary - ty i ja - jakie fakty z własnego życia odsłonilibyśmy przed sobą nawzajem? Czy powiedziłabym ci, że jestem profesorem na uniwersytecie(...) Czy wspomniałbym o swoim regularnym bieganiu albo o tym, że kiedyś grywałem w zespołach rockowych i jazzowych?"

A może trochę więcej i głębiej o fenomenie autoprezentacji, Panie profesorze?

(10 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji