Zbyt piękna dziewczyna

Niezla, (2011-08-30)

Etna  Więcej o recenzencie

akcja jest wciagajaca,swietnie przeplatana watkami bohaterow pierwszo i drugo-planowych.Jednakze nie daje zbyt wiele do myslenia,gdyz dosc szybko mozna zorientowac sie kto jest morderca.Ksiazka dobra,jesli nie ma sie pod reka nic innego ;)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo dobry kryminał w starym stylu (2010-03-03)

Joanna Gołaszewska  Więcej o recenzencie

W lesie pod Frankfurtem zostają znalezione zwłoki w bestialski sposób zamordowanego mężczyzny. Śledztwo prowadzi nadkomisarz, który jest samotnym mężczyzną i śledztwo to nie rozwija się tak, jak chciałby tego prowadzący. Zamordowany mężczyzna to pan młody, który nie stawił się na własny ślub, a wcześniej wyruszył na chyba zbyt wesoły wieczór kawalerski? W każdym razie wzorem cnót nie jest. Czym zauroczył mnie ten kryminał? Tym, że nie jest typowym współczesnym kryminałem. Przede wszystkim postać nadkomisarza. Żaden z niego super inteligentny i super odważny gliniarz. Rzekłabym nawet, że jest dość "niezgułowaty". Jakiś taki ślamazarny, wciąż potrzebuje chwili samotności, wciąż gdzieś znika swoim partnerom w śledztwie, wciąż jest przemęczony i zagubiony. A jednak to właśnie dzięki niemu ta powieść ma niespotykany klimat: bohaterowie są bardzo ludzcy, popełniają błędy, gubią wątki, mają swoje niepowodzenia zarówno prywatne jak i służbowe. Zakończenie nie jest może zbyt zaskakujące, ale postać mordercy jednak zastanawia. Książkę czyta się naprawdę szybko i z dużą przyjemnością. Są w niej zaskakujące zwroty akcji, chwile na zastanowienie, chwilowe napięcie. Nie przytłacza nas nadmiar zaawansowanej techniki śledztwa, autor nie zasypuje czytelnika potokiem bardzo drobiazgowych informacji na temat badania śladów, zbierania danych czy pracy psychologa. Bardzo dobry kryminał w starym stylu.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Są pytania, na które autor daje nam odpowiedzi (2009-08-16)

prowincjonalna nauczycielka  Więcej o recenzencie

To, że bohaterka powieści mieszkała we Francji nie dało mi do myślenia. To, że wśród imion i nazwisk innych bohaterów brakowało takich z dużą liczbą samogłosek, też nie. Tknęło mnie dopiero przy miejscu w jakim dzieje się akcja powieści, a mianowicie przy Frankfurcie nad Menem. Zdziwiłam się - "Czemu skandynawska powieść toczy się w Niemczech?", a po dokładniejszym wczytaniu się w notkę od wydawcy wiedziałam, że autor jest Niemcem i ów Frankfurt jest jak najbardziej usprawiedliwiony. W pewnej wsi pojawia się przepiękna dziewczyna. Opiekuje się nią samotna kobieta. Gdy kobieta umiera, dziewczyna znika. Czas jakiś później policja w rzeczonym Frankfurcie znajduje podziurawione nożem zwłoki młodego mężczyzny. A później zatopione auto z kolejnym zabitym. I jeszcze jedno ciało, tym razem w drogim hotelu, podobnie jak poprzednie mocno okaleczone. Wydaje się, że winę ponosi albo jeden z kolegów zamordowanych, albo tajemnicza - piękna - dziewczyna. Atmosfera powieści jest... Hm, no właśnie. Z jednej strony intryga kryminalna trzyma w napięciu, z drugiej strony - wycofany, sztywny i zachowawczy Marthaler prowadzący śledztwo nadaje całej sprawie dość specyficzny wydźwięk. Policjant jest zmęczony, zgorzkniały i osamotniony. Próbuje ze swojego zagubienia zrozumieć innych ludzi, w tym także piękną dziewczynę i jej postępowanie. Są pytania, na które autor daje nam odpowiedzi. Są też i takie, na które odpowiedzi nie powinniśmy się spodziewać, bo ją możemy znaleźć we własnych projekcjach na temat tego, kto pytania zadaje.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Pasjonująca, hipnotyzująca, bynajmniej nie pozwoli prędko o sobie zapomnieć… (2009-05-13)

Foxinaa  Więcej o recenzencie

Trudno jest mi jednoznacznie sprecyzować czego spodziewałam się biorąc do ręki powieść Seghersa, niemniej jednak moje zaskoczenie, już od pierwszych stron książki, wydawać się mogło, nie mieć końca. Intuicja przebiegle podszeptywała, iż oto mam przed sobą powieść pierwszorzędną i porywającą. Pasjonujący kryminał z wyraziście zarysowanym obyczajowo-społecznym tłem. Powieść zaczyna się stosunkowo niewinnie, nieco melodramatycznie. W wypadku samochodowym traci życie niemal cała rodzina, rodzice i jedno z dzieci. W wypadku względnie kontrowersyjnym, bowiem w wyniku postępowania wychodzi na światło dzienne, iż tragiczne w skutkach zdarzenie miało charakter planowanego samobójstwa. Nieco później, do pobliskiej wioski dociera zabłąkana dziewczyna, o nieprzeciętnej urodzie, Manon. Zamknięta w sobie, zdziwaczała, tajemnicza, ponadto niebywale intrygująca dziewczyna sprawia wrażenie szalonej i niespełna rozumu. Schronienia udziela jej jedna z mieszkanek wioski, otaczając ją opieką i sukcesywnie przekazując dziewczynie stosowną wiedzę. Kiedy dobrodziejka niespodziewanie umiera, Manon wyrusza w podróż. Podróż, jak się okaże obsypaną dramatycznymi incydentami, a każdy kto napotka olśniewającą piękność, wkrótce skosztuje niebywałego koszmaru. Jednym słowem makabreska. Tymczasem powieść stopniowo przybiera kształt wielowymiarowego kryminału. Mamy serię brutalnych morderstw, w wyniku których zostaje wszczęte śledztwo, mamy zatem i komisarza. Robert Marthaler, to postać, która od początku wzbudza w czytelniku szereg pozytywnych emocji. Sympatyczny, poczciwy i zrównoważony, rozdarty uczuciowo, wciąż zagubiony po śmierci ukochanej żony. Podobnie, jak w przypadku szwedzkiego kolegi po fachu, Wallandera, nie jest żadnym superbohaterem, a przeciętnym policjantem, czasem niezgrabnym, czasem przebiegłym, na co dzień walczącym z własnymi słabościami. Przez całą powieść przewija się postać przepięknej i tajemniczej Manon, będącej ucieleśnieniem kobiety idealnej, ponadzmysłowej. Ale czy jest to stricte kobieta przynosząca jedynie zgubę, czy niewinna ofiara zbiegu wydarzeń? Jaką rolę odgrywa w popełnianych morderstwach, oprawcy, czy ofiary? Jedno wiemy z całą pewnością, jest to postać nieprawdopodobnie enigmatyczna i osobliwa. Co mnie zgoła wręcz urzekło w tej powieści, to ekspresyjna charakterystyka postaci. Seghers większości z nich, nawet tym odgrywającym marginalną rolę, nadaję własną osobowość, przybliżając migawkowo ich mentalność, oraz historię. Powieść to nietuzinkowa i autentyczny majstersztyk. Polecam!!!

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji