Złota Kolekcja - Także i ty

Uroda słów i dźwięków (2006-09-02)

Ewia  Więcej o recenzencie

Jeszcze w drugiej połowie lat osiemdziesiątych, abstrahując od panujących wówczas warunków politycznych i społecznych, słyszało się w radiu, wśród innych nagrań, również piosenki zaliczane do gatunku poezji śpiewanej. Zresztą nazewnictwo obejmujące tego typu muzykę było bogate: piosenka z tekstem, piosenka literacka, piosenka aktorska, ballada. Teraz poezję śpiewaną można usłyszeć w nielicznych, wydzielonych audycjach. Twórczość Leszka Długosza poznawałam w przekazie radiowym, aż dostałam kasetę magnetofonową, którą mogłam odtwarzać na monofonicznym, przenośnym sprzęcie marki Kasprzak. Ktoś przegrał z szumiącej, trzaskającej płyty analogowej piosenki poety. Mam tę kasetę do dziś, da się odtworzyć na współczesnym sprzęcie. Wtedy kopiowanie nie było piractwem, skoro longplaye kupowało się spod lady, po znajomości, z powodu ich niskich nakładów. W czasach obecnych – nie do pomyślenia… A z jaką uwagą słuchało się tych bardzo słabych technicznie nagrań. Na pewno nie można było delektować się dźwiękami, ale niewykluczone, że dzięki temu lepiej znało się teksty. U Leszka Długosza to były najprawdziwsze wiersze, cudze i własne. Z wierszy cudzych znalazły się na płycie te najbardziej znane, klasyka gatunku, począwszy od "Jurgowskiej karczmy" Lieberta. Są to piosenki już tak popularne, od lat, że nie można wyobrazić sobie tych wierszy bez tej muzyki. Żałuję, że zabrakło piosenki "Com uczynił" do wiersza Leśmiana, bo tam jest wszystko, co wyróżnia wiersze cudze: przejmująca muzyka, która podkreśla i nastrój, i sens słów, znakomite wykonanie. Poeta bywał także aktorem, stąd nienaganna dykcja, zaleta rzadko teraz spotykana. A wiersze własne? W nich mieści się życie. Jest miłość, przemijanie, tęsknota, obojętność, gorzka wiedza o sobie, i pewność tego, że nic na zawsze, choć wspomnienie bywa trwalsze niż rzecz… Jeszcze piękno świata, współwinne… W lirycznej poezji i muzyce Leszka Długosza odnajdzie się człowiek wrażliwy na słowo i dźwięk. Można zawdzięczać poecie, że niejedno niejasne nazwał po imieniu albo wyśpiewał bez słów… Dodałabym do wybranych piosenek jeszcze jedno nagranie, do którego chętnie powracam: "W oczekiwaniu wiosny". Poeta nie tylko umie wysłowić to, co ledwo wyjawia przeczucie, ale pójść dalej, wskazać drogę. Może tylko sobie, a może jeszcze komuś… Poza liryką charakteryzuje poetę humor, także na swój temat, więc jest "Metafizyczny kleszcz" i "Obciążenie rodzinne", i samokrytyka (bez żalu…), "Ja nie jestem Amadeusz Mozart". Ale te żartobliwe piosenki to antrakt, oddech pomiędzy tym, co ważkie. Jak w życiu. Każda piosenka z tej płyty jest ważna, wszak są to "Złote przeboje”… Sam układ nagrań z różnych lat prowadzi nas we właściwą stronę, ku dojrzałości. Może dlatego zostają w pamięci piosenki ostatnie, a zwłaszcza "Moja muzyka" i "Spieszmy się". Nadużywany cytat z wiersza ks. Twardowskiego staje się w drugiej piosence kanwą przejmującego wiersza – manifestu, wiersza – odezwy do nas, którzy słuchamy jej w różnych momentach swojego życia, abyśmy nie czekali ani z miłością, ani na miłość, lecz po prostu kochali… Odnalazłam stronę internetową Leszka Długosza, na której poeta zamieszcza, wedle słów Schopenhauera, tylko to, co jest godne przekazania. Można uznać, że ta uwaga dotyczy całej jego twórczości.

(16 z 17 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji