Żmijowa Harfa. Saga o zbóju Twardokęsku, część 2

Szamotanina z przeznaczeniem (2007-04-29)

Agnieszka Chojnowska  Więcej o recenzencie

Druga odsłona poprawionych przez autorkę losów zbója Twardokęska i jego kompanii to przede wszystkim mniejsza niż w Plewach na wietrze ilość ingerencji w pierwotny tekst. Nie jest to bynajmniej wada. Po prostu tym razem nie były one potrzebne w większym wymiarze – jak powszechnie wiadomo, lepsze jest wrogiem dobrego. Otrzymujemy więc (o ile mnie pamięć nie zawodzi) tym razem tylko dwa zupełnie nowe rozdziały i kilka pomniejszych fragmentów. Poza tym całość została nieznacznie wygładzona stylistycznie. W rezultacie, wchodząc do niemalże tej samej rzeki, Czytelnik zyskuje jednak nieco większą przyjemność z kąpieli. Tym razem to, czego pierwszy tom był jedynie zapowiedzią, widać już na horyzoncie. Wielka wojna, mająca bezpowrotnie odmienić oblicze Krain Wewnętrznego Morza, zbliża się. Co gorsza, kolejni bogowie, miast stać na straży swego świata, odchodzą. Fea Flisyon zasypia w grotach Traganki, przekazując swą moc niebieskookiej wiedźmie. W czas krwawego spichrzańskiego karnawału, gdy za sprawą zbójcy z Przełęczy Zdechłej Krowy płonie stolica dziedziny księcia Evorintha, Nur Nemruth od Zwierciadeł, w którego snach zapisane jest przeznaczenie świata, również znika. A pośród tego zamętu odnajdują się niespodziewanie brat i siostra. Koźlarz, prawowity dziedzic żalnickiego tronu i Zarzyczka, za przyczyną której trudniej mu będzie ów tron odzyskać. Dziewczyna, przeklęta przez Zird Zekruna od Skały, w najświętszą z nocy po trzykroć wypowiada potężne życzenie. Pragnie powrotu żmijów, którzy z nieodgadnionych przyczyn stanowią dla niej symbol ładu i normalności. Przyzwana przez nią moc może nielicho namieszać w planach – śmiertelnych i nieśmiertelnych. A to z kolei jest po myśli Szarki, tajemniczej rudowłosej, którą Servenedyjki uważają za z dawna przepowiedzianą panią, a żalnicki kniaź za zaginioną córkę. Ona sama przywykła uważać się za niezależną, szarpie więc jak szalona munsztuk przeznaczenia. Za żadną cenę nie chce się wpisać w gotowe wzorce. Jednak walka z nimi jest ciężka, wyniszczająca i, jak coraz więcej zdaje się wskazywać, skazana na ostateczną porażkę. Póki jednak krew Iskry widzi cień szansy, nie zawaha się ryzykować losem swoim i kompanów. Jak dalece? Tego chyba sama do końca nie wie. Poznajemy nowe zakątki Krain Wewnętrznego Morza, przede wszystkim tajemnicze dotąd Żalniki, gdzie na Półwyspie Lipnickim niemrawo tli się szlachecka rebelia przeciw uzurpatorowi – niebawem zapłonie ona jaśniejszym płomieniem, bo będzie komu poprowadzić buntowników na Wężymorda. Nić kapłańskich spisków, przecięta przez Szarkę w jednym miejscu, zostaje podjęta w drugim. Ktoś ośmiela się sięgnąć po znaki bogów, w nienajlepszych rzecz jasna zamiarach. Czy dawna legenda może powrócić, równie zabójcza jak niegdyś? Czy opór tych, którym przeznaczono w niej role, ma jakiekolwiek znaczenie? Na odpowiedzi przyjdzie jeszcze poczekać, aż do ostatniego, czwartego tomu, który wciąż jeszcze istnieje jedynie w nader pojemnej wyobraźni autorki.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji