Żołnierka

Takie (2007-12-05)

Agnieszka Zalewska  Więcej o recenzencie

Książkę bardzo lekko się czyta, ale nie zachwyca ani swoim polotem ani treścią. Odkrywamy co prawda kilka szczegółów mniej znanych. Ale każdy, kto interesuje się tą częścią świata, naprawdę nie widzi w tym nic szczególnego, że kobiety są powoływane do służby wojskowej.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czemu nie idziesz na tę wojnę...? (2007-09-29)

Maria Piękoś  Więcej o recenzencie

"Żołnierka" Valerie Zenati jest swoistym pamiętnikiem autorki z czasu pobytu w wojsku jako młodej dziewczyny. To, że nastolatka po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do wojska na 2 lata nie jest w Izraelu niczym nadzwyczajnym. Obowiązkowa służba wojskowa dziewcząt ma tam wieloletnią praktykę. W wypadku Valerie sprawa wygląda jednak nieco inaczej, gdyż do 13 roku życia mieszkała w Nicei, a dopiero później przeniosła się wraz z rodzicami do Izraela, musiała poznać i zaakceptować tamtejszą kulturę, łącznie z faktem, iż pełnoletniość równoważna jest ze spłaceniem długu ojczyźnie poprzez wierną służbę i gotowość do obrony kraju. Wiąże się to dla młodej Zenati również z problemami typowymi dla każdej nastolatki, niezależnie od miejsca, w którym żyje: poprzez powołanie do wojska nie ma możliwości spotkań z przyjaciółkami, tęskni za rodziną, ma ograniczony kontakt z chłopakiem, w którym jest zakochana "za zabój". I to właśnie jest główną osią wokół której skupia się autorka. Książka reklamowana jako manifest młodej mieszkanki Izraela przeciwko wojnie i zabijaniu jest raczej dziennikiem nastolatki, która opisuje w nim ogrom swoich młodzieńczych emocji, pierwsze miłości, zachwyty muzyką i literaturą... i choć oczywiście nie brak w niej wątpliwości dotyczących słuszności strzelania z karabinu do drugiego człowieka, przeważa stylistyka a la nastoletnia i smutna Bridget Jones. Stąd też moim zdaniem książka zadowoli raczej młodszego czytelnika, któremu bohaterka i jej dylematy mogą wydać się bliższe niż kilkudziesięciolatka którego owa problematyka może zwyczajnie znudzić. Mimo, iż zapewne jest to zabieg zamierzony - w końcu Izrael powołuje do wojska osiemnastolatki, a nie dojrzałe kobiety, świadome tego, co niesie za sobą wojna.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Piękne oskarżenie (2007-08-14)

Małgorzata Lipska  Więcej o recenzencie

Słowiański wieszcz nazywał kobietę puchem marnym. Jeśli stopień równouprawnienia kobiet i mężczyzn mierzyć stereotypowym myśleniem o płci pięknej jako o tym puchu marnym, to Polakom daleko jeszcze do poziomu, jaki w tej materii reprezentuje Izrael. Tuż po maturze izraelskie dziewczęta, tak samo jak chłopcy, idą na dwa lata do wojska (lub, jak się tam mawia, oddają ojczyźnie swój najpiękniejszy okres w życiu). Ich młodzieńczy świat przybiera nagle kolor khaki. Niewiele śpią, jedzą byle co, w pustynnym palestyńskim klimacie trenują biegi na 15 km w pełnym umundurowaniu i nie rozstają się z karabinem maszynowym (za jego zgubienie lub utratę w wyniku kradzieży grozi kilka lat więzienia). Ta powszechna i obowiązkowa musztra to przyspieszony kurs dorosłości, jakiego nie uświadczy się chyba w żadnym innym kraju. "Żołnierka" Valérie Zenatti jest zapisem wspomnień autorki ze służby w Siłach Obronnych Izraela. Wraz z młodą rekrutką poznajemy kolejne szczeble wojskowego wtajemniczenia - od pierwszych nocnych wart i ćwiczeń na strzelnicy aż do stażu w jednostce wywiadowczej i pierwszej "prawdziwej" misji. Przyznam, że właśnie dlatego sięgnęłam po tę książkę. Chciałam poznać izraelskie wojsko "od kuchni". W miarę czytania okazało się jednak, że bardziej interesuje mnie barwnie opisane tło obyczajowe i anegdoty z życia Valérie w cywilu. Opowieści o tym, jak cały naród rozczula się nad przysypiającymi w autobusie szeregowymi, a także sprytnie wpleciony wątek miłosny dodają historii lekkości i naturalności. Widzimy świat oczyma żołnierki, ale ta żołnierka w chwili powołania ma przecież tylko osiemnaście lat. Oczytana, wrażliwa Valérie to uważna obserwatorka i pełna młodzieńczych złudzeń pacyfistka, bliższa Ani z Zielonego Wzgórza niż Gołdzie Meir. W konfrontacji z nacjonalistyczną propagandą wojskową dziewczyna coraz śmielej głosi krytykę polityki zagranicznej Izraela. Valérie Zenatti pokazuje ludzką stronę żołnierza, pełną wątpliwości, rozdartą sprzecznymi uczuciami. Pokazuje, że żołnierka potrafi płakać - i to nie ze strachu przed ostrzałem, ale z bezsilności wobec błędnego koła ludzkiej nienawiści. I to jest w tej książce naprawdę piękne.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji