Życie i los

Arcydzieło (2011-06-07)

DorotaKol  Więcej o recenzencie

Sam wstęp spowodował, że przez chwilę czułam się 'niegodna' a zarazem wyróżniona czytając książkę, której ktoś poświęcił całe życie. Według mnie jest to wspaniały opis życia ludzi na różnych szczeblach w hierarchii społecznej i w różnych miejscach w Rosji oraz ich niezwykłego, często krzywdzącego losu. Opisy psychologiczne postaci są jedyne w swoim rodzaju. A obok nich często autor przytacza swoje, nota bene trafne, przemyślenia. Np. "Idzie sobie lasem lejtnacik w zniszczonej bluzie wojskowej, szczupły, wąski w ramionach. O iluż takich zapomniano w tych niezapomnianych czasach". I uwierzcie mi, że na której stronie się nie otworzy, to znajdzie się takie przemyślenia. Z całego serca polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Znakomita! (2011-02-21)

aniutazet  Więcej o recenzencie

Rosja za czasów Stalina... Zabierając się za czytanie przygotowałam się na rozczarowanie - stawiano książkę nieznanego mi dotąd autora obok takich pozycji jak "Archipelag Gułag" czy "Doktor Żywago". Nie zawiodłam się, gdyby to było możliwe, dałabym "6".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wspaniała (2010-08-28)

Barbara Miarka  Więcej o recenzencie

Wielka pouczająca i bardzo dająca do myślenia opowieść o ludziach, którzy mieli pecha żyć w tak okropnych czasach.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

O imperium strachu bez cenzury (2010-08-23)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Ta niezwykła książka jest prawdziwą ucztą dla miłośników wielkiej prozy rosyjskiej z jej epickim rozmachem, przestrzenią, bogactwem i różnorodnością postaci, wieloma wątkami, dramatyzmem i lirycznością. Panoramiczny obraz losów jednej rodziny i związanych z nią znajomych i przyjaciół rozrzuconych w różnych częściach kraju, ukazuje czytelnikowi złożoność wojennych losów społeczeństwa radzieckiego. Można by nawet patetycznie powiedzieć, że zbiorowym bohaterem tej powieści jest właśnie naród ukazany w przełomowym dla niego momencie wojny. Bo też większa część wydarzeń rozgrywa się wokół obrony Stalingradu, co jest ważne nie tylko z punktu widzenia prawdy i doniosłości historycznej, ale także od strony czysto ludzkich doznań i przeżyć nie tylko rosyjskich żołnierzy i ludności cywilnej, ale również żołnierzy niemieckich. Głównym bohaterem powieści jest fizyk jądrowy Wiktor Pawłowicz Sztrum, którego pisarz wyposażył w wiele własnych cech. Jego sytuacja – człowieka pochodzenia żydowskiego, naukowca – idealisty pragnącego wyłącznie poświęcić się swojej pracy, nie włączając się w rozgrywki polityczne, jego w związku z tym rozterki, kłopoty rodzinne i problemy uczuciowe stanowią ciekawy portret psychologiczny człowieka, który wbrew sobie i wszystkiemu, w co wierzy, daje się jednak zmanipulować. W książce poznajemy różne oblicza wojny – od sytuacji żołnierzy w okopach i na pierwszej linii frontu, więźniów łagrów stalinowskich i niemieckich obozów koncentracyjnych, poprzez osadzonych na Łubiance i ludność cywilną zmagającą się z głodem i niedostatkiem wojennej rzeczywistości. Na kartach powieści zobaczymy oprócz Rosjan i Niemców również Tatarów, Kałmuków, Ukraińców, Polaków, Żydów. Dramatyczne, poplątane losy ludzkie, z ich złożonością i różnorodnością stanowią niewątpliwie najważniejszą warstwę książki, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że w tej powieści olbrzymią rolę gra jeszcze jeden bohater – strach. Jest on opisywany w różnych sytuacjach i pod różnymi postaciami. Poczucie paraliżującego, lepkiego strachu, który często popycha człowieka do uwłaczających mu zachowań, rejestruje pisarz z determinacją i bezkompromisowością, chociażby wspominając o czystkach roku 1937 i pokazując, jak wielkie moralne zniszczenie zainfekowało ludzi właśnie z powodu strachu. W tym sensie Kraj Rad stał się imperium strachu. Wielką zaletą książki Grossmana i ważną cechą jego pisarstwa jest głęboka empatia oraz znajomość psychiki i duszy drugiego człowieka, a także rozumienie motywów, jakimi się on kieruje. Podziw czytelnika musi budzić też odwaga pisarza w formułowaniu radykalnych w swej szczerości poglądów na rzeczywistość, w jakiej przyszło żyć jemu i jego bohaterom. Niezwykle przejmująca jest to książka. Wymaga od czytelnika skupienia, poraża prawdą, przemawia pięknym językiem wysokiej literatury, od którego wielu z nas odwykło, a nade wszystko – nie pozwala o sobie zapomnieć.

(6 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

"Wojna i pokój " XX wieku (2010-02-07)

Jan Ordyński  Więcej o recenzencie

Wstrząsająca, wspaniała literatura.

(2 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wojna a życie, wyczerpująca analiza (2009-09-14)

jaworek85  Więcej o recenzencie

Życie i los to książka, która przenosi nas w sam środek wojny. Doświadczenie to jest jednak zupełnie inne niż przy lekturze książek z historią w tle. U Grossmana poznamy myśli Hitlera, Stalina, człowieka prowadzonego na rozstrzelanie, ludzi w komorze gazowej. Przyjrzymy się z bliska życiu żołnierzy zarówno niemieckich jak i rosyjskich, a ich wojenne zmagania poznamy od zupełnie innej strony. Książka zmusza też do refleksji nad tym czy przeciwstawienie się systemowi totalitarnemu i trwanie w swoim oporze jest możliwe (co unaoczni nam postać Sztruma). Życie i los to dogłębna analiza wojny w każdym jej aspekcie. Porusza problemy zwykłych ludzi żyjących w czasie wojny, ale też więźniów obozów. Odnajdziemy tu również śmiałą ocenę sytuacji politycznej i wojennej, postaw i decyzji głównych przywódców, która to ocena przyczyniła się do zakazu wydawania tej książki w Rosji i skonfiskowanie maszynopisu powieści. Ksiązka na pewno spodoba się wszystkim którzy interesują się czasami drugiej wojny światowej. Te 900 stron pokaże nam wojnę w całości i po rozkładzie na czynniki pierwsze. Polecam.

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Genialna (2009-09-03)

Grzegorz Klemp  Więcej o recenzencie

Grossman oczywiście umarł zbyt młodo, ale nawet gdyby żył 20 lat dłużej to nie spotkałoby go nic miłego. Żyłby w zapomnieniu a jedynym wyjściem byłaby emigracja z kraju. Towarzysz Susłow powiedział ze "Życie i los" zostanie wydane dopiero za 200 lat a za próbę wydania na zachodzie pisarz trafiłby do wiezienia. Wydano ją dopiero pod koniec lat 80, w Rosji Putina zapewne znów jest na indeksie. Nie ma się nawet co dziwić, bo książka była śmiertelnie niebezpieczna dla Związku Radzieckiego. Wszystkie te "białe plamy" wolno ujawniane za Gorbaczowa są w niej ukazane w oczywisty sposób. A nawet więcej, Grossman porównuje komunizm stalinowski do faszyzmu, a Shoah do prześladowania kułaków. Może to robić bo w Shoah stracił własną matkę. "Życie i los" to wspaniała książka, choć w swojej wymowie wręcz straszna. Życie w Związku Radzieckim w czasach Stalina było niemal piekłem na ziemi. Inna sprawa że wydano ją w Polsce dopiero po tym, jak została doceniona przez "The New York Review of Books". Lepiej późno niż wcale, po prostu trzeba ją przeczytać.

(7 z 8 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Grosman godny następca Czechowa,Dostojewskiego,Tołstoja niestety niedocenony za życia. (2009-08-30)

Bogdan Buczek  Więcej o recenzencie

Wspaniała książka, wielka plejada przeciętnych ludzi bohaterów czasów drugiej wojny światowej. Książka ukazująca XX wieczne totalitaryzmy - stalinizm i hitlerowski nazizm. Jedna z niewielu książek pisarzy rosyjskich– napisana w 1960 roku stawiająca znak równości pomiędzy tymi dwoma „izmami”, potępiająca te zbliżone do siebie idee, ukazująca zbrodnie i bezsilność wielu ludzi nawet tych zdających sobie sprawę dokąd prowadzą. Tylko ci wierni i oddani mają szansę na awanse i lepsze jutro, chociaż i ci okazuje się również nie mogą być pewni swej przyszłości. W systemach tych nie liczą się jednostki liczy się „wielka partia” jej idee, no i ci główni twórcy jakim był Hitler, Lenin i Stalin. To oni byli wyrocznią nie tylko dla tych członków partii, ale dla przeciętnych mieszkańców wielkich krajów Niemiec i Rosji. To oni stanowili prawa w tych światach bezprawia, to oni byli wyrocznią dla pisarzy, artystów, naukowców, nauczycieli, robotników i rolników. To właśnie oni tworzyli nowe religie i byli w nich bogami. To właśnie oni byli sprawcami wielkich zbrodni, dokonywanych dla ich idei, to oni i ci którzy szli na ich sznurku zniszczyli wiele istnień ludzkich. Grossman w swej książce bezlitośnie to pokazuje opisując wielu pozytywnych i negatywnych bohaterów tamtych czasów. Autor w swej książce prawie reportażu z życia dociera do wielu środowisk naukowców i ich rodzin żyjących w Kazaniu, w Moskwie, dociera na front do ówczesnego Stalingradu opisując życie przeciętnych żołnierzy Rosjan i Niemców kochających się tuż niedaleko linii frontu i ginących na nim, dociera również do dowódców, generałów, pułkowników opisując ich rozterki i problemy. Dociera również do chutorów na kałmuckich stepach pokazując ciężki los biednych ludzi. W swej wielkiej powieści dociera również do obozów – rosyjskich łagrów, jak również do hitlerowskich obozów śmierci ukazując psychikę tych, którzy są więźniami i tych, którzy są ich strażnikami, głównymi wykonawcami śmierci zabijającymi jednym uderzeniem pieści, palącymi zwłoki zamordowanych więźniów, jak również komendami tych obozów. Pokazuje problem żydowski jaki jest nie tylko w hitlerowskich Niemczech, ale i w rosyjskim socjalizmie, problem czystości ras, gdzie miejsce jest tylko dla „czystych Niemców” i „czystych Rosjan” tych oddanych i wiernych partii i idei, pozostali to tylko plebs najlepiej siedzący w obozach pracy, łagrach czy też obozach śmierci. Książka to jest ostrzeżeniem przed odradzaniem się tych zgubnych idei nietolerancji, głupoty i wszelkich nazizmów. Napisana lekko, trudno się od niej oderwać mimo swoich około 900 stron, mimo wielu wątków, wielu bohaterów. Książka ta zmusza do zadumy. Należy tylko żałować, że na naszym rynku księgarskim pojawiła się dopiero teraz. Polecam tę wspaniałą książkę wszystkim tym, którzy interesują się historią i literaturą, gdyż jej prawda historyczna a jednocześnie barwne historie poszczególnych bohaterów nie są suchymi faktami a napisane są pięknym literackim językiem. Należy tylko żałować, że Wasilij Grossman za wcześnie odszedł i że za życia był prześladowany a jego książka znalazła uznanie dopiero po jego śmierci.

(8 z 8 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji