Strona recenzenta - Monika Samsel - Chojnacka - Filmy, multimedia, prezenty, książki, zabawki, kosmetyki

Monika Samsel - Chojnacka

Rekomendacje:

Recenzje:

Liczba wszystkich recenzji: 12

- Baśnie
- Hans Christian Andersen
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2009-03-04

Klasyka nie tylko baśni (4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

W dzieciństwie miałam to wydanie Baśni Andersena. Z pięknymi ilustracjami Jana Marcina Szancera. Uwielbiałam je czytać i oglądać obrazki z groźną Królową Śniegu, cesarzem i Słowikiem, masywnym latającym kufrem i pastereczką całującą świniopasa. Te obrazy utkwiły w mej wyobraźni i pamięci. Po wielu latach są uroczym wspomnieniem. Cieszę się, że kolejne pokolenie dzieci będzie miało szansę poznać nie tylko klasykę baśni, ale też klasykę ilustracji. To zarówno kanon literatury jak i grafiki.
- Zima Muminków
- Tove Jansson
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2009-03-04

Mały przedmiot pożądania... dorosłych (5 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Dawno dawno temu, kiedy trudno było dostać wartościowe książki w księgarniach, (były takie czasy drogie dzieci), marzyłam o Muminkach. Niestety nie bywały one często wznawiane. Znałam je tylko dzięki pokiereszowanym egzemplarzom ze szkolnej biblioteki i bajkom na dobranoc produkcji semafora, które bardziej straszyły, niż zachęcały. Co roku w liście do zajączka, Mikołaja i podobnych stworzonek pisałam namiętnie - chciałabym dostać Muminki, byłam w tym roku grzeczna, więc mam nadzieję, że spełnisz mą prośbę. I nic… Później, gdy już dorosłam i powieści Tove Jansson pojawiły się na półkach sklepów - miały już zmienioną szatę graficzną, która nie zachęcała do kupna. Aż tu nagle Nasza Księgarnia wpadła na genialny pomysł, żeby zrobić reprint… i w końcu, jako trzydziestolatka kupiłam calutką serię… marzenia z dzieciństwa się spełniają… I razem z Włóczykijem mogę czekać na wiosnę, która już niedługo zawita do Doliny Muminków. Póki co jednak rozkoszuję się zimą … Nie wiem, czy NK zmieniła grupę docelową, bo rodzice będą się cieszyć jeszcze bardziej niż dzieci z tych wydań.
- Mary Poppins w parku
- P.L. Travers
- cena: 37,9 zł
- (wysyłamy w ciągu: 7 dni)
Monika Samsel - Chojnacka 2009-03-03

Naniu, weź mnie na spacer (3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Gdybym ja miała w dzieciństwie taką nianię... z tak nieprzeciętnymi znajomymi, bajecznymi przygodami. Niestety, w PRL-u nie zwykło się kultywować burżujskich zwyczajów i byłam zaciągana siłą do przedszkola a nie do zielonego parku. Wtedy tylko z nosem przyklejonym do szyby mogłam odliczać godziny do popołudnia, kiedy będę mogła wcisnąć się pod koc i czytać o przygodach rodzeństwa Banks i niejakiej Agnieszki (tak tak Mary nawet zmieniła imię)... ale teraz... mam Mary Poppins, w twardej oprawie, w torebce, przy sobie... i nie zawaham się jej użyć, gdy nuda, szarość i spleen marcowego przedwiośnia dopadną mnie na zimnym przystanku autobusowym.
- Za wcześnie umierać
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2007-09-05

Julia znowu jako Kopciuszek, czyli amerykański melodramat po latach w niezłej formie (2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Typowy wyciskacz łez. On - bogaty, wykształcony i śmiertelnie chory na raka, ona - piękna, biedna i prosta. Spotykają się, gdy Victor szuka pielęgniarki. Ujmuje go uroda Hilary (młodziutka Julia Roberts) i wbrew zdrowemu rozsądkowi (dziewczyna nie ma żadnego doświadczenia w opiece nad chorymi) postanawia ją zatrudnić. Początkowo Hilary jest przerażona, nie wie, jak pomóc choremu przyjmującemu chemioterapie. Jednak z czasem bardzo zaprzyjaźnia się ze swoim pracodawcą. Ten jednak przerywa leczenie (ukrywając, że jego stan wcale się nie poprawił) i postanawia wyjechać z nią na wieś. Zakochują się w sobie, początkowo Victor czuje się świetnie, jednak jego stan ulega pogorszeniu. Typowy amerykański melodramat. Wyciskacz łez na babski wieczór. Oczywiście jeśli nie wpadnie się w kompleksy, patrząc na nogi Julii. Jedna z ostatnich ról Colleen Dewhurst, niezapomnianej Maryli z "Ani z Zielonego Wzgórza".
- Kiedy mężczyzna kocha kobietę
- Luis Mandoki
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2007-09-05

No właśnie, jeśli mężczyzna kocha kobietę ... (2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Michael i Alice z pozoru są bardzo szczęśliwym małżeństwem. Wychowują dwójkę dzieci (w tym jedno z pierwszego związku Alice), żyją dostatnio, z pozoru bez żadnych trosk. Jednak Michael przez długi czas nie zauważa, że jego żona ma problemy z alkoholem. Jednak po tragicznych wypadkach w domu, gdy odkrywa zagadkę Alice, przekonuje ją do leczenia. Wspiera ją, zajmuje się domem (co nie jest proste, gdy jest się pilotem linii lotniczych), wręcz idealny mąż. Jednak gdy Alice wraca po terapii do domu, zaczyna widzieć niedoskonałości swojej rodziny. Na trzeźwo staje się bardziej wymagająca i krytyczna, mąż wyprowadza się z domu. Czy wróci? Ujął mnie brak sentymentalizmu w tej historii, brak cukierkowatości i sztampy, łatwych pytań i jeszcze łatwiejszych odpowiedzi. Doskonała rola Andy Garcii. Meg Ryan taka jak zwykle. I do tego piękna muzyka Preisnera. Serdecznie polecam.
- Mój Michael
- Amos Oz
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2007-08-30

W pajęczynie dni (3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Ze współczesnych pisarzy Amos Oz ma chyba największy talent do uchwycenia kwintesencji związku mężczyzny i kobiety. Snuje swoje historie nieśpiesznie, przypatrując się z pozoru nieważnym detalom, paciorkom dni. W "Czarnej skrzynce" i w "Nie mów noc" stosował dwugłos damsko-męski. W "Moim Michaelu" opowiada historię związku ustami kobiecej narratorki. Jej związek powoli wygasa, w dużej mierze z jej winy. Hanna żyje w świecie oczekiwań i mrzonek, dokładnie tak jak jej francuski prototyp Pani Bovary. Wszystko rozbija się o prozę codzienności. Michael, młody naukowiec, nie jest wprawdzie rycerzem na białym koniu, ale jest dla niej czuły i dobry. Jednak rutyna i jednostajność dni zabijają marzenia Hanny o czymś wzniosłym. Po paru latach małżeństwa mówi: "Ja i mój mąż jesteśmy jak para nieznajomych którzy spotkali się wychodząc z kliniki, gdzie leczyli się z jakiejś skomplikowanej choroby". Studium alienacji w związku naszkicowane na tle powstawania młodego państwa Izrael. Obowiązkowa lektura dla wielbicieli prozy Oza i dla tych, którzy pragną powoli rozkoszować się dobrą literaturą.
- Bergman - box czarny (5 DVD)
- Ingmar Bergman
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2007-08-30

Pod pustym i okrutnym niebem (25 z 26 uznało tę recenzję za pomocną.)

Box czarny z 5 filmami szwedzkiego mistrza zawiera filmy należące do tak zwanego nurtu wertykalnego w twórczości reżysera. Dotyczą one kwestii eschatolgicznych i krażą dookoła podstawowych dla twórczości Bergmana pytań - czy istnieje Bóg? Jeśli tak to dlaczego pozwala na zło? A jeśli nie to do kogo wołamy w chwilach rozpaczy? Dwa pierwsze obrazy - "Siódma pieczęć" i "Tam, gdzie rosną poziomki" są absolutną klasyką kina i podstawą filozofii Bergmana. Trzy następne często określane są jako trylogia, choć nie ma między nimi połączenia fabularnego. Reżyser, stawiając pytania religijne, obsesyjnie szuka remedium dla człowieka XX wieku, bo jeśli Boga nie ma, to co nam pozostaje? I we wszystkich tych pięciu filmach pojawia się sugestia, że jedyne, co może uratować człowieka to miłość. Czy to miłość pary kuglarzy Mii i Jofa w świecie ogarniętym dżumą, czy też miłość Marty, odtrąconej przez pastora w "Gościach Wieczerzy Pańskiej", której uczucie jednak zostaje nagrodzone, czy też miłość pokazana w finale "Jak w zwierciadle", gdzie ojciec tłumaczy synowi, że Bóg jest miłością. Łaski miłości i przebaczenia dostępuje profesor Borg w finale "Tam, gdzie rosną...". I jest to jedyna łaska, która jest dana człowiekowi, który jak rycerz z "Siódmej pieczęci" stale powtarza te same pytania: "Rycerz: Dlaczego nie mogę zabić Boga w sobie? Dlaczego on trwa nadal w poniżeniu i bólu, mimo że złorzeczę mu nieustannie i pragnę wyrwać go z serca? Dlaczego, mimo wszystko, stawia on tę trudną do zniesienia rzeczywistość, której nie mogę się pozbyć? (...) Chcę wiedzieć - nie wierzyć, nie chcę gubić się w przypuszczeniach, chcę wiedzieć. Chcę, by Bóg wyciągnął ku mnie ramiona, by objawił się, osobiście, by do mnie przemówił. Śmierć: A on milczy. Rycerz: Wołałem do niego w ciemności, ale tam chyba nikogo nie ma. Śmierć: Być może, że tam rzeczywiście nikogo nie ma...".
- Notting Hill (Platynowa Kolekcja)
- Roger Michell
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2007-08-30

Męski kopciuszek (1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Typowa baśń o kopciuszku. Tylko, że tym razem kopciuszek jest rodzaju męskiego. Ciapowaty księgarz William, grany przez Hugh Granta, pewnego dnia rozlewa sok na ulicy na samą Anne Scott (Julia Roberts - notabene gra chyba samą siebie). William jest tak uroczy w swojej nieporadności, że chyba swoją spontanicznością ujmuje wielką gwiazdę. Żyjąca w świecie blichtru aktorka wydaje się być spragniona autentyczności i prawdziwych "common people". Ale czy ten romans ma szanse powodzenia? Czy Anna jest w stanie poświęcić cokolwiek dla uczucia? Film, który pokazuje ironicznie świat show-biznesu, zadając widzowi pytanie - czy rzeczywiście cudownie jest być sławnym i bogatym? A jednocześnie jest miłą komedią romantyczną. Świetna rola Rhys Ifansa jako zakręconego współlokatora Williama.
- Anioł przy moim stole
- Jane Campion
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2006-10-08

Czemu takie arcydzieło za tak niewielką cenę? (23 z 25 uznało tę recenzję za pomocną.)

Jeden z piękniejszych filmów, jakie widziałam. W pierwszym odruchu chciałam napisać z filmów kobiecych, ale wolę uciekać od takich etykietek. Jest to chyba bardziej film o odosobnieniu i braku zrozumienia, niż o byciu kobietą. Janet Frame była najwybitniejszą nowozelandzką pisarką dwudziestego wieku. Wielokrotnie wymienianą jako kandydatka do literackiej Nagrody Nobla. Od dziecka bardzo utalentowana, nie spotykała się ze zrozumieniem w wiejskiej społeczności, w której się wychowywała. Nie dość, że utalentowana, lubiąca czytać, to jeszcze na dodatek (a może i przede wszystkim) płomiennie ruda z wielką szopą włosów. Ruda. Z zepsutymi doszczętnie zębami (co również stało się jej kompleksem), dość korpulentna. I uciekająca w świat fantazji, co nie spotykało się z pobłażaniem wśród pragmatycznych rolników. Naznaczona tymi stygmatami (również jeszcze jednym - jej siostra bliźniaczka zmarła wkrótce po urodzeniu, więc Janet żyła przez cały czas z poczuciem braku kogoś bliskiego) pragnie wyrwać się z małej społeczności. Wyjeżdża na studia do miasta, gdzie też nie potrafi znaleźć swego miejsca. Pojawia się kolejny stygmat – choroba psychiczna. Spędza kilka lat zamknięta za kratami szpitala, z fałszywym (jak się później okaże) rozpoznaniem schizofrenii. Leczona elektrowstrząsami, odizolowana, nie załamuje się, lecz wydaje swoją pierwszą książkę. Poczwarka powoli przeobraża się w motyla i wychodzi z kokonu. Wypuszczona ze szpitala, wyjeżdża do Europy na stypendium literackie. Tu również odstaje od innych młodych ludzi. Nawiązuje krótki romans. Miłość odchodzi. Jednak Janet wie już, że literatura jest dla niej najważniejsza i to ona stanowi remedium na ból jej istnienia. Piękny film o alienacji, cierpieniu, cenie, jaką trzeba czasami zapłacić za bycie kimś innym. Wstrząsająco opowiedziany, przez prawie jeszcze nieznaną Campion. Jak to dobrze, że można mieć go na DVD. I aż dziwne, że tak niewygórowana cena za takie arcydzieło.
- Na południe od granicy, na zachód od słońca
- Haruki Murakami
- (towar niedostępny)
Monika Samsel - Chojnacka 2006-02-10

Czy Panna Motyl mieszka na południe od granicy? (1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Hajime żyje wspomnieniami. Każdą kobietę porównuje do swojej przyjaciółki z lat szkolnych – Shimamoto. Mimo, że przez wiele lat nie ma z nią kontaktu, to jest ona stale obecna w jego myślach. Egzystuje niby w letargu przez wiele lat, raniąc bliskie mu osoby. Z letargu próbuje wyrwać go żona - Yukiko. Gdy życie mężczyzny wydaje się być już całkowicie uporządkowane, a on sam zaczyna obrastać w piórka, prowadząc intratny biznes, pojawia się wtedy ONA. Czytelnik mógłby spodziewać się taniego romansu o niewiernym mężu, ale Murakami nie pozwoli na to. Do ostatniej strony trzyma nas w niepewności jak potoczą się losy pary, a przede wszystkim skąd po tylu latach wzięła się dziewczyna, kim jest i … czy w ogóle istnieje. Czy też jest tylko obrazem wykreowanym przez Hajime, który żyje w świecie fantazji i złudzeń. Atmosfera ze strony na stronę robi się coraz gęstsza i bardziej tajemnicza. Shimamoto pojawia się bez zapowiedzi i bez uprzedzenia znika. Nigdy nie dowiemy się, skąd przychodzi, dokąd odchodzi, co robi w życiu. Jest snem, którego nie można dogonić. Za to tak łatwo się w nim zatracić. Hajime ryzykuje całe swoje życie, stawia na szalę szczęście swojej rodziny, by złapać motyla, który rozpłynie się w jego dłoniach.