Recenzje:

Liczba wszystkich recenzji: 4

• 

  • Kim jest Lou Sciortino?
  • Ottavio Cappellani
  • (towar niedostępny)

  Magdalena Haari 2006-06-30

  Mafia, mafioso i pranie pieniędzy   (1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Kim jest tytułowy Lou Sciortino? Na pierwszy rzut oka: wnukiem swego dziadka, także Lou. Rodzina mieszka w USA piorąc pieniądze mafijne w przemyśle filmowym. Ale dziadek stale jest myślami w swoim rodzinnym miasteczku na Sycylii, z którego wyjechał w młodości. O ojcu młodego Lou nic się nie mówi; pewnie dorwała go ręka innej mafii. Dziadek wysyła wnuka do rodzinnego miasteczka, by „załatwił” rodzinne porachunki. Tak na prawdę dziadek nie mówi konkretnie, ale wiemy, o co chodzi. „...Lepiej trzymać niewinnego za kratkami niż winnego na wolności...Lepiej wziąć winę na siebie, bo jak ja ją zwalę na innych...”- mówi dziadek. Na wszelki wypadek dziadek podąża też na Sycylię, za wnukiem. Czy aby tylko spotkać dawnych przyjaciół i powspominać? Kraj lat dziecinnych... on zawsze zostanie święty i czysty jak pierwsze kochanie... Gdy zostaje zabity jeden z lokalnych mafioso, don Lou zastanawia się: gdzie się podziali ci dzielni chłopcy i dranie tacy, jak kiedyś? Gdzie te czasy, kiedy wystarczał pierścień na małym palcu? Gdzie są te wszystkie rzeczy, które służyły do robienia scen, i przyjaciele, którzy kryli, kiedy trzeba było? Sycylia, o której mu opowiadałem, mówi dziadek, istnieje wyłącznie w mojej głowie, i że nigdy nie było zasad praw, honoru i sprawiedliwości.
• 

  • Niewyjaśnione zagadki historii świata
  • Romuald Romański
  • (towar niedostępny)

  Magdalena Haari 2006-06-30

  Co by bylo, gdyby...   (1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Myślę, że styl pisarski R.Romańskiego wciągnie nawet opornych czytelników: takich,, którzy zbytnio nie interesują się historią czy takich, którym ten przedmiot został obrzydzony w szkole (wiem, że są tacy). Dowiemy się tutaj wielu ciekawych faktów i szczegółów, których nie usłyszymy na lekcjach historii. A przeciez historia jest ciekawa! Czytając, zastanawiamy się wraz z autorem: co by było, gdyby...Gdyby wydarzenia potoczyły sie inaczej: jak wyglądałaby dzisiaj geografia polityczna? Gdyby n.p. nie było Rewolucji Francuskiej? I jakie byłyby tego skutki? Książkę czyta się jak dobry kryminał. Miejscami R.Romański wplata własne dygresje czy humorystyczne porównania do pojęć nam współczesnych. Wszystko to sprawia, że historia staje się nagle łatwa i przyjemna, i już nie jest taką zmorą, jak się nam wcześniej wydawało. Szkoda tylko, że książka jest tak cienka (tylko 270 stron) i opowiada zaledwie o pięciu wydarzeniach z całej historii powszechnej.
• 

  • Magia wina
  • Michel Montignac
  • cena: 28,5 zł
  • (wysyłamy w ciągu: 7 dni)

  Magdalena Haari 2006-06-30

  Magiczny napój   (4 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Książka jest « magiczna »: opowiada o magicznym napoju zwanym winem. Pokarm ten (a wino jest pokarmem, sic!) dali nam bogowie, wierzyli starożytni Grecy. Towarzyszy ludzkości od zarania dziejów, jest częścią składową naszej kultury. Niestety, nie polskiej; wyparła go wódka i piwo z racji tej, że klimat do uprawy winorośli jest w Polsce za zimny. Można wprawdzie uprawiać winogrona i robić wino, ale nigdy na skalę przemysłową. Francuzi mogą spać spokojnie: nigdy nie będziemy ich konkurentami. Gdzie w takim razie należy uczyć się kultury picia wina? Najlepiej w jakimś kraju z długą historią winiarską, n.p. we Francji, od Francuzów. Tytuł został przez tłumacza dość dowolnie potraktowany. Właściwie brzmi on: „Pić wino aby dłużej żyć i pozostać w dobrym zdrowiu”. Książka jest dedykowana babci autora, która dożyła wieku 102 lat i która przez całe życie nie odmówiła wypicia do posiłku kieliszka dobrego wina. M.Montignac na każdym kroku podkreśla, że nie chodzi o upijanie się do nieprzytomności dużymi ilościami wina, ani też o picie wysokoprocentowych alkoholi, bo nie na tym rzecz polega. Już Hipokrares twierdził, że wino może być lekarstwem, jeśli przyjmuje się je „...w stosownej porze i z umiarem...”. W roku 1991 świat dowiedział się o tzw. „paradoksie francuskim”. Polega on na tym, że ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego (czyli zawału) jest u Francuzów 3 razy niższy niż u Amerykanów, konsumentów coca-coli. Zastanawia mnie jedno: czy Polacy, od lat wychowani i przyzwyczajeni do wódki i piwa, będą umieli odkryć czar i „magię” wina? A szkoda by było, gdyby nie odkryli.
• 

  • Pan Ibrahim i kwiaty Koranu
  • Eric-Emmanuel Schmitt
  • (towar niedostępny)

  Magdalena Haari 2006-05-06

  A widzieliscie film?   (1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Urzekające są oba: i książeczka i film z Omarem Sharifem w roli starego Ibrahima. Piękne, polecam oba!