Recenzje:

Liczba wszystkich recenzji: 2

• 

  • Kto nigdy nie żył...
  • Andrzej Seweryn
  • (towar niedostępny)

  Urszula Pekala 2008-10-18

  Dobry, ale...   (1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Ciekawy temat, oryginalne podejście, ale całość nierówna. Każdą zaletę goni jakaś wada. Oglądamy konfrontację człowieka z niezasłużonym cierpieniem, które jest tajemnicą dla niego samego. Dla widza natomiast pozostaje tajemnicą, co bohater naprawdę czuje. Dobrze zatem, że wiele rzeczy nie jest dopowiedzianych do końca, że widz zdany jest na własną interpretację. To wielki plus filmu. Niestety jednak niektóre dialogi są "dopowiedziane" i albo brzmią sztucznie, czasem wręcz kiczowato, albo jakoś nie pasują do sytuacji czy bohaterów. Film drogi, zmiany scen, ujęć, jakbyśmy podglądali przez dziurkę od klucza, jakby narrator nie był wszechwiedzący to również ciekawa koncepcja. Pasuje do konwencji niedopowiedzeń. Ale ma ten mankament, że czasem film sprawia wrażenie materiału roboczego, który przygotowanego dopiero do ostatecznej obróbki i oszlifowania. Subtelna i powściągliwa gra Michała Żebrowskiego jest również atutem - zbyt wyraziste przedstawienie stanów emocjonalnych bohatera mogłoby zrobić z tego filmu ckliwy melodramat. Niestety odnosi się wrażenie, że sceny w kościele aktorowi "nie leżą". Posągowość i patos, z jaką wygłasza kazanie lub odmawia modlitwę, są jakieś niedzisiejsze, a już na pewno nie pasują do charakteru ks. Jana. Jedno nie budzi żadnych zastrzeżeń - muzyka.
• 

  • Katyń
  • Andrzej Wajda
  • cena: 19,99 zł
  • (wysyłamy w ciągu 24 godz.)

  Urszula Pekala 2008-09-03

  "Katyń" to nie komercja. "Katyń" to epitafium   (1 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Andrzej Wajda zrobił film w konwencji odpowiedniej do tematu: film-epitafium. Zbrodnia katyńska nie ogranicza się jedynie do mordu popełnionego wiosną 1940 roku. To wielowymiarowa rzeczywistość. Do tak obszernego tematu można podejść na dwa sposoby. Pierwszy to próba zapanowania nad tematem poprzez zaproponowanie własnej interpretacji wydarzeń, postawienie prowokujących pytań, jak np. w "Kanale", "Człowieku z marmuru", "Pierścionku z orłem w koronie". Tylko czy w odniesieniu do katyńskiej tragedii podobna próba nie nosiłaby znamion zawłaszczenia tematu przez reżysera, ideologizacji? Można też wybrać jakiś jeden wątek, rozwinąć go i zinterpretować. Ale czy od pierwszego w historii filmu na temat Katynia nie oczekuje się ujęcia bardziej całościowego, powiedzenia - nareszcie - całej prawdy? Drugi sposób to podporządkowanie się tematowi. Tak też postępuje Wajda. Unika interpretacji, pytań, ocen. Po prostu pozwala nam patrzeć na tę złożoną rzeczywistość. A że nie sposób zaprezentować jej adekwatnie w całości, ukazuje nam niejako kamyczki mozaiki, którą widz może sobie sam złożyć w obszerniejszy obraz. Mamy więc ofiary i katów, oficerów i ich rodziny, zbrodnię, strach i kłamstwo, honor i służalczość, poszukiwanie prawdy i zacieranie śladów, a przede wszystkim miłość, nadzieję i śmierć... Reszta jest milczeniem.