Recenzje:

Liczba wszystkich recenzji: 59

• 

  • O umiejętności życia
  • Tadeusz Gadacz
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-06-16

  Fascynująca wędrówka   (1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  „Dobre życie jest umiejętnością. Jesteśmy biegli w wielu umiejętnościach, ale mało kto opanował umiejętność życia”, pisze we wprowadzeniu do swojej książki Tadeusz Gadacz. Każdy z nas znajduje się w sytuacji szczególnej: żyjemy, z konieczności przyjmując wszystko, co życie niesie ze sobą. Wspominamy przeszłość i obawiamy się nieznanej przyszłości. Każdego dnia, w natłoku obowiązków i wątpliwości, musimy umieć żyć umiejętnie, a jednocześnie odnosimy wrażenie, że chwilami nas to przerasta. Zadajemy sobie pytania - jak żyć pełnią życia? Jak w ogóle żyć? Książka polskiego filozofa Tadeusza Gadacza nie odpowiada wprost na te pytania. Niech to nas nie rozczaruje - wszak nasz świat „instant” zbyt pełen jest recept na szczęście, sukces, które mają rzekomo działać błyskawicznie. Jak to dobrze, że gotowych recept na dobre życie nie ma. Lektura książki pomaga zatrzymać się, zwolnić tempo, zastanowić się nad „ginącymi” już doświadczeniami i emocjami. Zbyt rzadko zdajemy sobie sprawę, że nasze poczucie dobrego życia wiąże się nierozerwalnie z tym, że zastanawiamy się, nieraz głęboko, czym jest wolność człowieka, odpowiedzialność, samotność, spotkanie z drugim człowiekiem, jakie niesie to ze sobą konsekwencje. To cenna wiedza, na co dzień przyćmiona przez nasz krzykliwy świat, gdzie panuje kult pieniądza i młodości, w którym człowiek z trudem się odnajduje. Jakże odmienne są refleksje Tadeusza Gadacza od tego, co dyktuje nam skomercjalizowany i zglobalizowany świat. Ta książka przekonuje nas, że zawsze warto myśleć „pod prąd”. Nie bać się zajrzeć do własnego wnętrza, posłuchać swoich emocji, zanurzyć się bez obaw w głębokie zakamarki swojej osobowości. Tylko tam bowiem - jak zgodnie twierdzą cytowani przez autora mędrcy na przestrzeni wieków - możemy znaleźć klucz do pięknego, spełnionego życia. To na pozór takie banalne, ale przecież musimy też zebrać się na odwagę i czytając, podążać za myślami autora. To wędrówka fascynująca i przygoda na wiele lat. To książka na całe życie.
• 

  • Fromm
  • Mirosław Chałubiński
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-03-29

  Fromm i wiara w człowieka   (0 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Erich Fromm jest bodaj najpoczytniejszym intelektualistą 2 połowy XX wieku, a jego wybitny wkład w rozwój wielu nauk humanistycznych jest niepodważalny. Sylwetkę Fromma oraz wiodące zagadnienia jego naukowej działalności przybliża w niniejszej monografii Mirosław Chałubiński, znawca historii myśli społecznej i socjologii polityki. Autor książki przybliża najważniejsze wątki poruszane w pismach Fromma oraz sytuuje je w kontekście dokonań w całej historii nauki. Zapoznajemy się więc z frommowską koncepcją natury ludzkiej, analizą sytuacji człowieka w społeczeństwie kapitalistycznym, rozważaniami na temat zagadnienia postępu, diagnozą cywilizacji zachodniej oraz modelem „zdrowego społeczeństwa”. Fromm wniósł wiele nowego do myśli Freuda i Marksa, którzy mieli na niego największy wpływ: przeciwstawił się ortodoksji Freuda (w dużym stopniu przyczyniając się do rozwoju neopsychoanalizy) oraz nie w pełni zgadzał się z poglądami Marksa. Choć z jednej strony pozytywnie oceniał możliwości systemu komunistycznego dla rozwoju człowieka jako jednostki, jednocześnie z całą mocą dostrzegał nieludzką grozę i opresyjność systemu radzieckiego pod rządami Stalina. To sprawiło, iż w jego przemyśleniach o "zdrowym społeczeństwie" znalazły się również wątki moralno-utopistyczne. Chałubiński zastanawia się także nad przyczynami niezmiennej popularności Fromma, po którego pisma chętnie sięgają czytelnicy o różnych poglądach. Z pewnością ma tu znaczenie eklektyzm i szeroki intelektualny horyzont dokonań filozofa, które są znaczące dla współczesnej filozofii religii, socjologii, antropologii społecznej, psychologii, neopsychoanalizy, a nawet psychiatrii i etyki. Fromm szukał także powiązań zachodniej nauki z buddyzmem zen. Chałubiński wskazuje również na przystępny styl pisania Fromma – literacki i przejrzysty, znacznie odbiegający od hermetycznych naukowych dzieł. Czytelnik ma okazję przekonać się o tym osobiście, gdyż w tomie zaprezentowano wybór pism, stanowiący przegląd najważniejszych motywów naukowej twórczości Ericha Fromma. Może to stanowić inspirację, aby z jego myślą zapoznać się jeszcze szerzej. Autor monografii jest przekonany, że odczytywanie na nowo jego prac może być szczególnie przydatne w kontekście problemów światowego systemu ekonomicznego, doświadczeń związanych z procesem globalizacji i bolesnej konfrontacji człowieka z „płynną nowoczesnością”. U Fromma możemy zatem szukać „intelektualnego ukojenia” naszych własnych lęków i niepokojów. Warto także wskazać, iż jego naukowe zainteresowania ukształtowały się pod wpływem trudnych doświadczeń I wojny światowej. Jednak cała twórczość Ericha Fromma przepojona jest wiarą w wyjątkowość człowieka (w porównaniu ze światem zwierzęcym) i w przyrodzoną dobroć natury ludzkiej. Jak pisał: „ufność pokładana w człowieku jest podstawą demokracji”.
• 

  • Ciężkie norwidy
  • Stanisław Falkowski, Paweł Stępień
  • cena: 55,49 zł
  • (wysyłamy w ciągu: 7 dni)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-03-18

  Niezwykła literacka przygoda   (2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Takiej książki o polskiej literaturze jeszcze nie było. „Ciężkie norwidy…” są zbiorem 31 esejów o perłach polskiej literatury, które są w większości szkolnymi lekturami. Jak wiadomo, lektury w szkole się „przerabia”, a nie czyta, więc często nie mamy okazji się przekonać, że są to ponadczasowe arcydzieła, które przede wszystkim chłonie się sercem. Inicjatywa autorów jest zatem strzałem w dziesiątkę. Prowadząc nas chronologicznie od „Legendy o św. Aleksym” do poezji Z. Herberta – przedstawiają własne interpretacje wybranych przez siebie dzieł literatury, zwracając uwagę czytelnika na to, jak wiele jeszcze w nich jest do odkrycia. Omawiane przez autorów utwory są wybitne nie tylko dlatego, że mają trwały wkład w polską kulturę. Ich wartość polega przede wszystkim na tym, iż są stale aktualne i pomagają nam żyć, gdyż odpowiadają na najważniejsze życiowe pytania oraz – co więcej – inspirują do tego, aby je stawiać. Na uwagę zasługują szczególnie wspaniałe eseje o literaturze staropolskiej, która wbrew pozorom jest tak zadziwiająco współczesna. Eseje S. Falkowskiego i P. Stępnia są także wyjątkowe pod tym względem, że są zaproszeniem pod adresem czytelnika, aby to on sam bez pośpiechu zagłębił się w fascynujący, pełen tajemnic i przygód, uniwersalny świat literatury. Odnajdzie w nim, zapewne nie bez zdziwienia, wiele nowych znaczeń i nieprzemijających wartości, na przekór stechnicyzowanej i chaotycznej współczesności. Przeżycie tej niezwykłej literackiej przygody ułatwiają liczne cytaty z dzieł, a także szersze spojrzenie autorów na ich styl i epoki, w których powstawały. Nie brak tutaj również rozległej wiedzy o powiązaniach polskich utworów literackich z uniwersalnymi zjawiskami kulturowymi, co wskazuje dobitnie, iż polska literatura ma swoje miejsce w powszechnej historii literatury. Wielcy twórcy piszą by „swych czytelników czymś zachwycić, skłonić do zastanowienia nad czymś, przekonać czy wręcz porwać jakąś myślą” przekonują we wstępie S. Falkowski i P. Stępień. I tak rzeczywiście jest: autorzy zdołali czytelników „porwać” i przekonać ich, jak piękna jest polska literatura i ile w niej pełnych urody utworów, skłaniających do zadumy nad światem i naturą człowieka. Lektura „Ciężkich norwidów…” jest zatem wyśmienitą intelektualną ucztą, zmieniającą na zawsze nasz stosunek do „przerabianych” lektur.
• 

  • Wichrowe Wzgórza
  • Emily Bronte
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-03-09

  Okrutny dramat charakterów   (8 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Literacki geniusz Emily Brontë zaprowadził ją na szczyt osiągnięć angielskojęzycznej prozy. Jej powieść ma już od dawna swoje stałe miejsce w klasycznym kanonie literatury światowej. „Wichrowe wzgórza”, napisane w połowie XIX wieku, doskonale wpisują się w ducha i klimat ówczesnej epoki. To ponadczasowa historia, wykraczająca poza realny świat i dotykająca spraw ostatecznych. Pisarka zagląda w najbardziej mroczne zakamarki duszy, kreuje świat pulsujących emocji i przywołuje z zaświatów wędrujące duchy. Pisane z pasją „Wichrowe wzgórza” odznaczają się wielką duchową siłą. Główny bohater Heathcliff, podrzutek niewiadomego pochodzenia, jest bez wzajemności zakochany w Catherine. Od tej pory przeżywane upokorzenia będą narastać i się kłębić, staną się niszczącą siłą, uosobieniem „diabelskiej” mocy, prowadzącej w ostateczności do zemsty, destrukcji i rozpadu. Autorka przeniosła do tej powieści całą moc swojego romantycznego przeżywania. Stworzyła portret „Hassliebe” – miłości nieodwracalnie splecionej z nienawiścią, zrodzonej ze skrajnego wyobcowania i odrzucenia. Miłości, w której przenika się dobro ze złem, a ekstaza ze strachem. Miłości obejmującej całą doczesną naturę człowieka i sięgającej nawet poza próg śmierci. „Wichrowe wzgórza” to okrutny w swojej urodzie dramat charakterów, opisujący targaną emocjami ludzką naturę, przeżywającą nawałnicę uczuć, która prowadzi do katastrofy. Ta powieść jest utworem znacznie wykraczającym poza ramy swojej epoki. Jest w nim wielki podmuch romantycznej burzy, w której miłość jawi się jako nieokiełznany, pełen pasji żywioł, a ludzka egzystencja ma dwa wymiary: doczesny i pozamaterialny. Jednak oryginalność i niespotykana głębia wyobraźni Emily Brontë sprawia, iż jej wielowarstwowa, pełna symboli powieść stale na nowo poddaje się fascynującym literackim i psychologicznym interpretacjom.
• 

  • Kronika Polska
  • Gall Anonim
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-03-02

  Dawno, dawno temu...   (2 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Dawno, dawno temu mieszkał na dworze Bolesława Krzywoustego benedyktyński mnich i napisał tę Kronikę... Kim był? Najprawdopodobniej Francuzem, ale niewykluczone także, że był Węgrem albo Włochem. Tego zapewne już nigdy się nie dowiemy. Gall Anonim podjął się trudu spisania dziejów Polski, aby odwdzięczyć się za doznawaną na polskim dworze królewskim gościnność i uświetnić panowanie Bolesława Krzywoustego. „Jest zaś zamiarem naszym pisać o Polsce, a przede wszystkim o księciu Bolesławie i ze względu na niego opisać niektóre godne pamięci czyny jego przodków”, napisał w I księdze. W ten sposób powstały spisane w języku łacińskim dzieje Polski od czasów panowania króla Popiela (około IX wiek) do lat Gallowi współczesnych: Kronika kończy się na roku 1113. Im dawniejsze dzieje, tym więcej w Kronice zapisów opartych na tradycyjnych przekazach ustnych. Według ówczesnej dziejopisarskiej tradycji, legendy i podania przenikają się więc z potwierdzonymi relacjami. Autor posługuje się różnymi formami literackimi, sięgając także po moralitety i przypowieści. To wszystko jednak nie zmienia faktu, iż tekst Galla Anonima do dziś stanowi jedno z najbardziej istotnych historycznych źródeł wiedzy o najwcześniejszej historii Polski. W Kronice wymienionych jest wiele nazw miejscowości, co świadczy o ich długim historycznym rodowodzie i może być powodem dumy dzisiejszych mieszkańców. Kronika jest oczywiście przede wszystkim źródłem historycznym, lecz posiada także niekwestionowane walory literackie, starannie zachowane przez tłumacza Romana Grodeckiego w przekładzie polskim. Gdy spojrzymy zatem na tekst Kroniki okiem „zwykłego” czytelnika, to możemy ją także odczytać jako… pierwszą historyczną powieść o dziejach naszego kraju! Nie brakuje w niej przygód, anegdot i barwnie opisanych sensacyjnych zdarzeń. Portrety dawnych władców Polski – głównych bohaterów Kroniki - są przedstawione w duchu średniowiecznej historiografii, jako postacie ze wszech miar wybitne. Gall Anonim ze swoim często powtarzanym wyrażeniem „długo by o tym mówić...” przypomina wytrawnego gawędziarza, który trzyma swoich zaintrygowanych słuchaczy w napięciu i zaciekawieniu, jakie też mogły być owiane tajemnicą kulisy opowiadanych tutaj wydarzeń. I tak, od niemal 900 lat, jesteśmy w te opowieści zasłuchani, stale na nowo odczytując najdawniejsze dzieje naszego państwa, które ukształtowały fundament naszej świadomości historycznej. Spisując niniejszą Kronikę, jej Autor z pewnością nie przypuszczał, iż dzieło jego życia będzie tak bliskie Polakom po dziś dzień.
• 

  • Le Grand Tango. Życie i muzyka Astora Piazzolli
  • Simon Collier, Maria Susana Azzi
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-02-22

  Argentyński Gershwin   (2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Astor Piazzolla (1921-1992) pozostawił po sobie muzykę niezwykłą, o brzmieniu niepowtarzalnym, rozpoznawalnym od pierwszych nut. Jej korzenie są na wskroś argentyńskie: to tango, wzbogacone elementami muzyki klasycznej i jazzu. Słuchając tej muzyki czujemy się zaintrygowani: kim był jej twórca i jak tego dokonał, że tango z tanecznych lokali prowincjonalnej Argentyny trafiło do najlepszych sal koncertowych całego świata? Odpowiedzi na te pytania możemy znaleźć w niniejszej biografii. Autorzy podjęli się napisania jej w kilka lat po śmierci kompozytora, zatem przedstawione tutaj wydarzenia z jego życia są szczegółowo udokumentowane licznymi artykułami oraz bezpośrednimi rozmowami z rodziną i przyjaciółmi. Piazzolla spędził pierwsze lata życia częściowo w Argentynie, częściowo w USA, dorastał więc w otoczeniu wielu kultur. Jego dzieciństwo było urozmaicone i pełne przygód, nie brakowało w nim nawet epizodów... z życia ulicznego. Gdy w wieku 8 lat mały Astor dostał od ojca bandoneon, wtedy jeszcze nikt nie przeczuwał, że będzie on jego wirtuozem i że to ten instrument stanie się całym sensem jego życia. Czytając biografię, towarzyszymy Astorowi Piazzolli w pełnym wydarzeń życiu artystycznym, na które składały się koncerty i praca kompozytorska. Przełomem był dla niego stypendialny wyjazd do Francji i lekcje kompozycji u Nadii Boulanger - od tego momentu ukształtowała się w pełni dojrzała artystyczna wizja kompozytora: tworzenie muzyki prawdziwie klasycznej, której rdzeniem jest tango przenikające się ze współczesnymi brzmieniami. Z tego powodu Piazzolla miał w Argentynie równie zagorzałych zwolenników, jak i przeciwników. Autorzy biografii wiele miejsca poświęcają toczonym przez nich sporom. Przeciwnicy zarzucali mu "profanację" narodowego skarbu, jakim jest tango, zwolennicy zachwycali się jego pełną ekspresji nowatorską muzyką oraz wirtuozerią: bandoneon Piazzolli potrafił sięgać wyżyn romantyzmu i głębi dramatu. Sam kompozytor pozostał jednak wierny sobie, swojej twórczej drodze i muzycznej tożsamości, nie przestając intensywnie tworzyć, koncertować i nagrywać. Autorzy piszą o tym szeroko i szczegółowo: na kartach książki ożywa barwny świat artystyczny dawnej Argentyny oraz innych krajów Ameryki Południowej. Poznajemy tamtejszą kulturę, życie codzienne, a nawet kulisy polityki, co dla czytelników stanowi prawdziwy rarytas, gdyż tego rodzaju biograficzno-literackich podróży w tamte miejsca nie ma zbyt wiele w dostępnej nam literaturze. Autorzy biografii sportretowali Astora Piazzollę również w życiu prywatnym. Przyjaciele zapamiętali go jako człowieka pełnego życzliwości i pogody ducha, choć w sprawach artystycznych - wymagającego i nieustępliwego. Jego życie rodzinne ukazane jest w książce bez retuszu - choć było na ogół pogodne i szczęśliwe, nie było również idealne. Relacje z najbliższymi nie zawsze układały się wzorowo, ale z drugiej strony zapewne można byłoby znaleźć znane osoby, mające na swoim koncie dużo więcej skandali. Kompozytora nazywano "argentyńskim Gershwinem", który - im bardziej oryginalny, tym bardziej stawał się uniwersalny. Jego utwory w pulsującym rytmie tanga, raz usłyszane, zapamiętuje się na zawsze. Nie ulega wątpliwości, że z biegiem lat będą one znane i cenione coraz bardziej. Dzięki tej biografii nie tylko ta muzyka przemówi do nas jeszcze bardziej i nabierze głębi, ale zapisze się nam w pamięci także jej twórca.
• 

  • Po Śniadaniu
  • Eustachy Rylski
  • cena: 27,99 zł
  • (wysyłamy w ciągu: 7 dni)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-02-12

  Tajemnica literackiej gry   (1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Siedmiu ludzi pióra. Nieco już zapomnianych, a ich sławnych nazwisk trudno szukać dziś na listach bestsellerów. Każdemu z nich Eustachy Rylski maluje oddzielny literacki portret i w bardzo osobisty sposób odczytuje ich twórczość. Przy lekturze tej książki pierwsze pojawia się zdziwienie: jak to jest, że nie jest ona zbyt obszerna, a jednak jej autorowi udało się opowiedzieć niemal wszystko o życiu, o człowieku i jego rozterkach i nieustannych zmaganiach ze światem? Ponadto jeszcze autor opowiedział tak wiele o sobie… O sobie, czy o swoim alter ego? Wraz z Eustachym Rylskim dotykamy tajemnicy jedynej w swoim rodzaju, odwiecznej literackiej gry. Ona zaczyna się toczyć gdy tylko czytelnik zetknie się z książką: wtedy otwiera się przed nim bezkresny horyzont utkany ze wszystkiego, czym człowiek w danym momencie jest, był i będzie. Pośród faktów z życia pisarzy, epizodów z ich książek, postaci, pejzaży i miejsc osnute są osobiste refleksje autora, anegdoty i wspomnienia. Teksty przenoszą czytelnika w inny wymiar – tam, gdzie życie jest tylko na pół prawdziwe, bo przenika się z literaturą. Na uwagę zasługuje nie tylko niedościgniony, wysublimowany styl Eustachego Rylskiego, ale także to, iż jego teksty dają nam schronienie przed dzisiejszym rozkrzyczanym światem, powierzchownym i bezrefleksyjnym. Wiele tutaj wskazówek do poszukiwań odpowiedzi na stale dręczące nas pytania, zadawane światu i samemu sobie. Lektura „Po śniadaniu” inspiruje do tego, aby stale szukać swojej własnej indywidualności i wrażliwości oraz próbować uchwycić również to, co nasze doświadczenie przekracza. Dzięki tym siedmiu esejom przynosi jesteśmy bogatsi o wiedzę, że literatura pomaga uświadomić sobie własne przemijanie i zgłębić tajemnicę stawania się tym, kim jesteśmy. Książki nas zmieniają, bo budzą w nas nieuświadomione wcześniej pragnienia. Książkami można zapisać biografię człowieka, bo jego wnętrze składa się z tego, co pozostało po przeczytanych książkach, które są dla niego ważne, które ważne być przestały i które ważne dopiero się staną.
• 

  • Gadameriana
  • Hans-Georg Gadamer
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-02-08

  Wrocławskie korzenie wielkiej filozofii   (0 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Wśród uczonych na całym świecie stale rośnie zainteresowanie myślą wybitnego XX-wiecznego filozofa niemieckiego Hansa-Georga Gadamera. Jego filozofia hermeneutyczna uzyskała rangę metodologicznego fundamentu dla wszystkich bez mała nauk o człowieku i dla tworzonego przezeń świata kultury. Ścisłe były związki tego uczonego z Polską – urodzony w roku 1900 Gadamer spędził dzieciństwo i młodość we Wrocławiu, a po latach - do końca swojego długiego i twórczego życia - utrzymywał naukowe kontakty z polskimi uczelniami. „Gadameriana” to wybór tekstów, które ukazały się na przestrzeni lat w piśmie Uniwersytetu Wrocławskiego „Zbliżenia Polska - Niemcy”. Tom podzielony jest na trzy części: w pierwszej sam Gadamer przedstawia swoją intelektualną autobiografię. Opowiada o swoich pierwszych spotkaniach z filozofią w ważnym dla nauki momencie, gdy po pierwszej wojnie światowej nastąpił kryzys kultury i wiary w postęp. Wiele tutaj wzmianek i odniesień do przedwojennego Wrocławia; miasta, które było dla Gadamera jego małą ojczyzną. Fascynujące są dalsze dzieje dojrzałego uczonego, już z uznanym dorobkiem, mieszkającego najpierw w hitlerowskich Niemczech, a w pierwszych latach po zakończeniu drugiej wojny światowej - w NRD (skąd wyjechał do Niemiec Zachodnich). Niezwykle zajmujące są te relacje i wspomnienia Gadamera z czasów politycznych nacisków na uczelnie i ludzi nauki, z którymi wiązały się niełatwe życiowe decyzje i wybory. Te trudne lata - gdy to nie nauka, lecz polityka znajdowała się na pierwszym planie - z pewnością wpłynęły na ukształtowanie się filozoficznych przekonań uczonego. W niniejszej książce zaprezentowane są także artykuły analizujące i przybliżające myśl filozoficzną Gadamera, a także teksty polemizujące z jego poglądami (m.in. Derridy, Bubnera, a także uczonych polskich i słowackich.) Odnoszą się oni głównie do najważniejszego dzieła Gadamera, jakim jest „Prawda i metoda”, zawierającego podstawy i zarys hermeneutyki, czyli filozofii rozumienia. W tomie „Gadameriana” znajduje się także wybór korespondencji (w oryginale i tłumaczeniu) niemieckiego filozofa, kierowanej na ręce pracowników Uniwersytetu Wrocławskiego, a zawierającej wiele dowodów jego szczególnego sentymentu do Polski i Wrocławia. Cenne są także wzmianki i relacje autorów z bezpośrednich kontaktów z uczonym. Zwłaszcza z tekstu Jadwigi Wilk „Spotkania z Gadamerem” wyłania się jego żywy i nieupozowany portret. Gadamer był aktywny do ostatnich lat swojego życia (zmarł w wieku 102 lat), przy czym mimo sędziwego wieku i nieuchronnie zbliżającego się czasu odejścia pozostawał z ciągle po ludzku przeżywaną radością życia.
• 

  • Filozofia Poppera. Analiza krytyczna
  • Adam Chmielewski
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-02-02

  Poszukiwanie wiedzy prawdziwej   (1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Karl R. Popper to jeden z najwybitniejszych filozofów XX wieku. Choć dzisiaj sądzi się, że jego idee są nieco zapomniane, to jednak nie da się zaprzeczyć, iż nadal ma on wybitny i doniosły wkład w rozwój filozofii nauki, metodologii nauk społecznych i filozofii języka. Profesor Adam Chmielewski, filozof i tłumacz dzieł Poppera, przybliża w niniejszej książce cały jego dorobek naukowy. Opisuje źródła jego intelektualnej inspiracji (Koło Wiedeńskie), oraz wskazuje na jego najbardziej istotne dokonania w dziedzinie filozofii. Popper należy do tych nielicznych wybitnych naukowców głoszących, iż filozofia nie jest nauką posiadającą na wyłączność absolutną prawdę, bo jest ona raczej nigdy nie kończącym się poszukiwaniem wiedzy prawdziwej. Książka Chmielewskiego stanowi znakomite uzupełnienie oraz wnikliwy komentarz do pism Poppera. Szczególnie cenną rzeczą jest w niej prezentacja poglądów tych filozofów, którzy nie zgadzali się z Popperem i wskazywali na słabości jego teorii. Najbardziej krytykowany był jego negatywny stosunek do filozofii analitycznej. Chmielewski opisuje także paradoks, ocierający się o anegdotę, iż Popper, choć w nauce głoszący racjonalizm krytyczny (czyli otwartość wobec przeciwnych punktów widzenia i świadomość własnych błędów i niedoskonałości), sam osobiście z trudem przyjmował krytykę swoich teorii... Ciekawa jest także przystępnie przeprowadzona analiza związków racjonalizmu oraz relatywizmu, co uważane jest za jeden z najbardziej doniosłych problemów współczesnej filozofii. Całość uzupełnia wywiad, którego Sir K. R. Popper udzielił autorowi książki na krótko przed śmiercią. Pojawia się w nim ciekawy dla polskiego czytelnika temat związków Poppera z polskimi uczonymi. Filozof dzieli się tutaj także swoją - mimo wszystko - optymistyczną wizją przyszłości, która stale jest otwarta i nie daje się przewidzieć. Popper do końca postrzegał świat jako twórczy i pełen możliwości, taki, w którym stale tworzą się rzeczy nowe. Podczas lektury książki rodzi się nieodparte wrażenie, że zdecydowanie przedwczesne jest uznanie dorobku i myśli Poppera za przebrzmiałe. Stale aktualna jest wszak świadomość, iż nasza wiedza może być tylko skończona, a nasza niewiedza jest na pewno nieskończona. Nie przedawnia się także myśl, iż najbardziej krytyczni musimy być wobec tych idei, które kochamy najbardziej. Warto zapoznać się z naukową myślą tego uczonego, którego idee nadal wskazują drogę naukowych dociekań i wyznaczają współczesne standardy demokratycznych społeczeństw.
• 

  • Wszechświat Lema
  • Jerzy Jarzębski
  • (towar niedostępny)

  Joanna Kapica-Curzytek 2009-01-06

  Lem wielowymiarowy   (0 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  W powszechnym odbiorze Stanisław Lem jest głównie autorem książek przygodowych, których akcja rozgrywa się "kiedyś w przyszłości". Bardziej wyrobiony czytelnik docenia oryginalność i subtelność tekstów Lema, otwierających nowe horyzonty myślenia. Utwory tego pisarza znacznie wykraczają poza kanon literatury science fiction - są one dużo bardziej wielowarstwowe i wielowymiarowe. Taka jest przewodnia myśl niniejszego tomu esejów Jerzego Jarzębskiego, uznanego krytyka i znawcy pisarstwa Lema. Jak pisze we wstępie autor: "Twórczość Lema stanowi (...) potężną sieć powiązanych ze sobą tematów, obrazów, tekstów". Jarzębski stara się nam je objaśnić, zinterpretować i powiązać w całość wszystkie (nierzadko odległe od siebie) oblicza twórczości Lema. To wyzwanie ogromne, bowiem wachlarz tematów i problemów poruszanych w tekstach Lema jest szeroki. To prawdziwy literacki "kosmos". Krzyżują się tutaj ścieżki nie tylko nauk ścisłych, ale i humanistycznych, a zadawane przez Lema pytania dotyczą najgłębszego sensu istnienia ludzkiej cywilizacji i fenomenu człowieka we wszechświecie. Ponadto o oryginalności Stanisława Lema jako pisarza stanowi język jego prozy, a ściślej: językowe gry na granicy literackiej fikcji i języka nauki. Jerzy Jarzębski interpretuje twórczość Lema wnikliwie i z erudycją, kreśląc w swoich tekstach obraz dwóch nurtów twórczości Stanisława Lema: powieściowej oraz eseistycznej i publicystycznej. Autor nazywa Lema "czytelnikiem świata", który obserwuje przemiany w kulturze i technologii, oceniając przy tym stan współczesnej cywilizacji i kondycji człowieka. Jarzębski zwraca także uwagę na polityczne, filozoficzne i biograficzne aspekty książek Lema. "Wszechświat Lema" to pierwszorzędny komentarz do dzieł Stanisława Lema, niezwykle pomocny w ich uważnej lekturze. Dzięki temu można jeszcze bardziej docenić wielkość i niezwykłość pisarza. Łatwiej też odnaleźć się w skomplikowanym labiryncie jego twórczości i poszukiwać klucza do jej interpretacji, a także - uważnie przyglądać się otaczającemu światu.