Recenzje:

Liczba wszystkich recenzji: 8

• 

  • Czysta ziemia
  • Alan Spence
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2007-09-18

  Po co?   (1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Cóż, rzadko to robię, ale tym razem nie mogę sobie tego podarować, żeby nie napisać negatywnej recenzji, ale ta książka strasznie rozczarowuje, jeśli ktoś jest naprawdę zainteresowany kulturą i historią Dalekiego Wschodu i Japonii. Przed błędem kupienia jej, powinna mnie uprzedzić kiczowata okładka, ale i tak nabyłem ją skuszony pozytywnymi recenzjami z czołowych zachodnich, opiniotwórczych gazet i czasopism, przez grzeczność nie przytoczę tych tytułów - można je znaleźć m.in. na 4 okładce tej książki. Zawsze uważam, że jak ktoś pisze recenzję to bierze odpowiedzialność za to co robi. Przestrogą powinien być też fakt, że historia głównego bohatera była inspirację Pucciniego do napisania Madame Butterfly. Mądry Polak po... Historia głównego bohatera jest potraktowana bardzo wybiórczo, na jednych okresach jego życia autor skupia się bardziej, na innych mniej, co zupełnie nie ma uzasadnienia dla konstrukcji akcji książki, co jest niezrozumiałe dla czytelnika. Wiele do życzenia pozostawia sposób narracji, wiarygodność psychologiczna. Wiele też w tej książce uproszczeń i wręcz naiwności. Logika postępowania bohaterów - Japończyków jest typowo zachodnia, co jest kompletnie niewiarygodne! Dlaczego autor postanowił napisać książkę, której akcja rozgrywa się w Japonii? Tego nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Ten kraj w powieści odgrywa mizerną rolę. Z tej książki niewiele można dowiedzieć się o kulturze i historii Japonii. Autor nie zadał sobie trudu zapoznania się z nią. Mam wrażenie, że główny bohater, który przybywa w XIX wieku do tak zamkniętego kulturowo kraju jakim jest Japonia, niewiele poczynił obserwacji i niewiele go zdziwiło. A przecież musiało. Kraj ten swoją odmiennością i brakiem wiedzy o swojej kulturze, obyczajach musiał wtedy szokować. Historia głównego bohatera może i jest niesamowita, ale nie w tej książce! Gejsza z Gion Mineko Iwasaki, Gejsza Kyoko Amhary, Wyznania Gejszy Arthura Goldena to przy książce Alana Spence'a prawdziwe dzieła prozy do tego bogate w prawdziwą i autentyczną historiografię.
• 

  • Tete-a-tete. Opowieści o Simone de Beauvoir i Jean-Paulu Sartrze
  • Hazel Rowley
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2007-07-23

  Bardzo pozytywne rozczarowanie!   (4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Bardzo pozytywne rozczarowanie! Na ogół, gdy zabieram się do biografii napisanej przez amerykańskiego pisarza zapala mi się, gdzieś w głowie czerwona lampka. Tak też podszedłem do tej książki - z całym bagażem uprzedzeń i stereotypów, wynikających z wcześniejszych, złych doświadczeń z wieloma amerykańskimi bestsellerami biograficznymi. Już na samym początku rzuca się w oczy fakt, że ta książka nie jest infantylna. Z drugiej strony bardzo dobrze ją się czyta i nie wiem, czy to zasługa autorki, czy tłumacza, bo czytałem tylko polski przekład. Nigdy nie doznałem uczucia znużenia. W każdym razie książka ma bardzo dobre tempo, nie znajdzie się tam miałkich dłużyzn. Trzeba oddać autorce, że bardzo dobrze udokumentowała to co pisze. Poświęciła tej książce kilka lat mieszkając głównie w Paryżu i tam zbierając materiały. Nie jest to kolejny bestseller napisany zza biurka w Nowym Jorku i z przewodnikiem Michelena w ręku. Praktycznie recz biorąc autorka zawsze odwołuje się do źródeł i nie konfabuluje na temat bohaterów. Co prawda w większości powołuje się na dobrze znane i opublikowane teksty, ale poświęciła bardzo wiele czasu na dogłębne poznanie ich i powiązanie ze sobą faktów czy nawet aluzji. Autorce udało się poznać bohaterów i przeprowadzić wiele wywiadów ze świadkami. Jeśli czegoś nie można niezbicie udowodnić nie stawia wątpliwych tez. Przytacza sprzeczne opinie świadków, kiedy nie może dojść do jednoznacznych wniosków. Jest wiarygodna. H. Rowley udało się uniknąć najczęstszego błędu biografów: zbytnie idealizowanie bohatera lub totalne krytykanctwo. Autorka nie zajmuje się też fałszywym moralizatorstwem, co mogłoby być łatwe w przypadku pary Sartre & Beauvoire. Para bohaterów zostaje przedstawiona jak zwykli ludzie; z wszelkimi ich ułomnościami, ale też bez wyolbrzymiania ich niekwestionowanego geniuszu. Mimo ciągłego odwoływania się do bogatej bibliografii nie jest to biografia intelektualna tej pary. Autorka nie sili się na to. Nie ekscytuje się też niezdrowo aurą skandalu, w której żyli Sartre i Beauvoire. I całe szczęście.
• 

  • Kaczor po pekińsku
  • Jacek Pałasiński
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2007-07-03

  Książka jest dokładnie taka jak pan Jacek na wizji   (1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Książka sprawnie napisana. Dobrze się ją czyta. Zawiera wiele ciekawych informacji, trafnych spostrzeżeń. Autor bez wątpienia jest erudytą. Niektóre wnioski, do których doszedł autor były dla mnie zaskoczeniem, mimo że byłem w niektórych opisywanych krajach. Książka jest bardziej skupiona na aspektach politycznych i gospodarczych niż na sferze kulturowej czy na kwestiach społecznych i obyczajowych. Zasadniczą wadą tej ksiązki jest dla mnie to, że autor wyniósł tę wiedzę raczej ze źródeł wtórnych: prasa, książki, Internet a nie z bliskiego obcowania z tymi ludźmi. Odniosłem wrażenie, że pan Jacek to raczej typ turysty z walizeczką Samsonite's niż typowy backpacker. Taki sposób podróżowania nie ułatwia kontaktów z tybulcami i wsiąknięcia w ich życie. Może się mylę, ale dystans autora do opisywanej rzeczywistości jest zbyt duży. W tych krajach nie można się bać wyjść do ludzi, bo zbyt wiele nam umknie.
• 

  • Merde! Rok w Paryżu
  • Stephen Clarke
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2007-04-04

  Przeciętnie   (0 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Autor wykorzystuje, sprawdzony w książkach i filmie, schemat "cudzoziemiec w Paryżu", niestety tutaj efekt tego pomysłu jest przeciętny ze względu na jego wykonanie. Każda nacja w oczach cudzoziemca ma swoje dziwactwa, u Francuzów jest ich może więcej w dziedzinie zwanej "sztuką życia", czego cudzoziemiec nie zrozumie, może z wyjątkiem Włochów. Autor zbyt wiele miejsca poświęca narratorowi, przeciętnie interesującej jednostce, a zbyt mało jest obserwacji Paryża, Francji i Francuzów. A jeśli już są to bardzo oczywiste. Komizm wynikający z wchodzenia w psie kupy jest zbyt mocno eksploatowany, zajmuje więcej miejsca niż cokolwiek innego, oprócz rzecz jasna opisów wyczynów łóżkowych bohatera. Miejscami mam wrażenie, że jest to książka o Anglikach i ich fobiach. To, że cudzoziemiec mówi z nieangielskim akcentem nie jest śmieszne, ani dziwne. To, że w Ameryce mówi się inaczej po angielsku niż w Anglii też nie stanowi kuriozum. To naprawdę dziwne, że cały świat nie mówi po angielsku jak Londyńczycy. Pokazano niewiele pozytywnych obliczy Francji, może z wyjątkiem winegretu, no i (eureka) Francuzek! Niestety książka służy budowaniu stereotypów i to tych niesympatycznych (jeśli takowe w ogóle są). Wolę jednak humor z książek Petera Mayle'a, detektywistyczną staranność w dobieraniu szczegółów Michaela Boecklera czy anegdoty Ludwika Stommy, jeśli chcemy pozostać w kręgu Francji.
• 

  • Boska śmierć we Francji
  • Michael Bockler
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2007-03-06

  Naprawdę warto!

  Książka naprawdę warta przeczytania przez fanów kryminałów, koneserów wina, miłośników kulinariów i Francji. Sommelierzy pewnie poczują spory niedosyt, ale ta książka nie jest leksykonem, chociaż ma spory skorowidz. Może służyć za uzupełniający przewodnik po kilku winiarskich rejonach Francji. Zaawansowanym enologom może dostarczyć materiału do polemiki lub oceny gustu samego autora. Ten sprawnie napisany kryminał nie tylko wciąga nas w wątek serii morderstw, ale także daje sporą dawkę wiedzy o winie i jego produkcji. Dla mnie informacje te są podane trochę zbyt encyklopedycznie. Brakuje mi też obserwacji miejscowych ludzi, ich zwyczajów, typowego klimatu śródziemnomorskiego. Francja z jej walorami została tutaj wykorzystana dość instrumentalnie, jako tło wątku kryminalnego, ale i tak uważam, że tę książkę warto polecić.
• 

  • Toskania i okolice. Przewodnik subiektywny (wydanie I)
  • Anna Maria Goławska, Grzegorz Lindenberg
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2006-09-15

  Przewodnik to za dużo powiedziane   (3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

  Według mnie przewodnik to za dużo powiedziane, nawet jeśli jest subiektywny. Jest to raczej książka głównie ze wspomnieniami z pobytu w Toskanii. Mimo narzekań niektórych recenzentów, książka nie jest aż tak zła od strony edytorskiej. Co do treści, to można mieć różne zdanie. Uważam, że autorom brakuje usystematyzowania tego, co widzieli, gdzie byli, co pili i jedli. Chyba nie są specjalistami w żadnej z tych dziedzin. Nawet dla średnio zorientowanych amatorów win jest rozczarowująca. Najgorzej wypada część poświęcona zwiedzaniu tego regionu Włoch. Jest to raczej książka na jesieny, deszczowy wieczór niż przewodnik dla kogoś, kto chce się tam wybrać. Planuję kolejny wypad do Włoch i myślałem, że znajdę w tej książce jakiś "klucz" do tego wspaniałego regionu. Warto przeczytać tę książkę jako uzupełnienie suchych przewodników sprawdzonych wydawnictw. Osobom pragnącej bliżej poznać kuchnię i wina Toskanii polecam powieść Michaela Böcklera Vino Criminale.
• 

  • Toskania i okolice. Przewodnik subiektywny - z autografem
  • Anna Maria Goławska, Grzegorz Lindenberg
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2006-09-15

  Przewodnik to za dużo powiedziane

  Według mnie przewodnik to za dużo powiedziane, nawet jeśli jest subiektywny. Jest to raczej książka głównie ze wspomnieniami z pobytu w Toskanii. Mimo narzekań niektórych recenzentów, książka nie jest aż tak zła od strony edytorskiej. Co do treści, to można mieć różne zdanie. Uważam, że autorom brakuje usystematyzowania tego, co widzieli, gdzie byli, co pili i jedli. Chyba nie są specjalistami w żadnej z tych dziedzin. Nawet dla średnio zorientowanych amatorów win jest rozczarowująca. Najgorzej wypada część poświęcona zwiedzaniu tego regionu Włoch. Jest to raczej książka na jesieny, deszczowy wieczór niż przewodnik dla kogoś, kto chce się tam wybrać. Planuję kolejny wypad do Włoch i myślałem, że znajdę w tej książce jakiś "klucz" do tego wspaniałego regionu. Warto przeczytać tę książkę jako uzupełnienie suchych przewodników sprawdzonych wydawnictw. Osobom pragnącej bliżej poznać kuchnię i wina Toskanii polecam powieść Michaela Böcklera Vino Criminale.
• 

  • Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną
  • Dorota Masłowska
  • (towar niedostępny)

  Adam Zawielak 2002-11-25

  Książce tej bardzo zaszkodzono, reklamując ją tak nachalnie.

  Kupiłem ją, kierując się tymi wszystkimi peanami na jej cześć, często nieuczciwymi adresowanymi do potencjalnych nabywców. Zastanawiam się, gdzie podziała się w Polsce instytucja krytyka m.in. literackiego, który napisałby rzetelną recenzję, a nie reklamówkę. Mam kilka zasadniczych zastrzeżeń do tej pozycji. Książka ta, nie jest pierwszą powieścią dresiarską, mimo że w ten sposób jest promowana! (Jeśli w ogóle można ją klasyfikować jako powieść.) Stylizowany język, który jest podnoszony jako główny jej atut, nie ma wiele wspólnego z subkulturą dresiarską. Pani Masłowskiej przed kolejnym sięgnięciem po pióro proponuję małą wizję lokalną w środowisku, które chce opisać; np.: randkę z dresiarzem. W każdym bądź razie frazeologia, którą wykorzystuje autorka, funkcjonuje na obrzeżach języka polskiego i to wcale nie na poziomie jakiejkolwiek subkultury. Język pseudo-dresiarski, ponieważ jest powszechnie używany w mowie potocznej, nie jest ani zabawny, ani odkrywczy. Gdzie ten powiew świeżości? Czy wszyscy czytelnicy obracają się tylko w środowisku profesorów z UJ? Nie będzie się tej książki cytować tak, jak dialogów z Rejsu, bo są wypalone. Podoba mi się w tej książce formuła amfetaminowej gonitwy myśli, ale nie jest to odkrywcze i trochę wyeksloatowane w latach 70 i 80 na Zachodzie. Inni z tym pomysłem byli wcześniej. Styl dosyć męczący. Pozycja dla zdeklarowanych cmokierów. Pisanie o arcydziele w kontekście tej książki jest obrazoburcze dla kanonu literatury.